OP STAP: Smullen van de Voerstreek

Vlaamse Charme op een steenworp van Maastricht

door RONALD VEERMAN

‘s-GRAVENVOEREN - De kerkklokken van Maastricht kun je er bij wijze van spreken horen luiden en de Maas stroomt iets verderop statig ons land binnen. Nederland is zo dichtbij, maar toch ben je direct helemaal weg in de Belgische Voerstreek - een golvende groene enclave waar fietsers en wandelaars hun hart kunnen ophalen.
Ingeklemd tussen de onderkant van Zuid-Limburg en Wallonië treffen natuurliefhebbers en weekendbezoekers een oase van rust in het slechts vierduizend inwoners tellende heuvellandschap, waar de zes kleine kerkdorpjes ieder hun eigen aparte karakter koesteren.
Wie niet beter weet zou bijna vergeten dat de Belgen hier begin jaren tachtig nog met elkaar op de vuist gingen en een hevige taalstrijd uitvochten, nadat de streek van twaalf bij vier kilometer tot woede van de vele Franstaligen in officieel Vlaams en dus Nederlandstalig gebied was overgegaan.
Zo zijn op de kerk van Sint-Pieters-Voeren nog duidelijk de oude leuzen te lezen die ‘Fourons’ in langzaam afbrokkelende witte verf als Frans bestempelen. Een herinnering aan de ruzie die we letterlijk achter ons laten, wanneer we het beekdal van de vrolijk kabbelende Voer oversteken en langs de forellenvijver het Alserbos inklimmen.
Boven op de heuveltop kan niemand nog ontkennen dat de Voerstreek een Vlaams hoogtepunt is. Niet alleen vinden we hier de hoogste berg van Nederlandstalig België, maar het uitzicht is fantastisch. Niet voor niets draagt de streek de titel ‘het zolderkamertje van België’.
Al bramen plukkend is het genieten van het prachtige landschap, waarbij boomtoppen worden afgewisseld met de glooiende weilanden en de trotse kerktorens van de kleine gehuchtjes.
Hier langs de door eeuwenoude hagen omzoomde holle paden zijn reeën, vossen en de das in hun element. Prachtig zijn ook de tientallen wegkruisen die je al wandelend en fietsend passeert. Er staan er in de hele streek meer dan honderd.
Opvallend zijn eveneens de talloze boomgaarden, die zo bijzonder zijn vanwege hun hoogstamcultuur. De appels, peren en pruimen worden volop gebruikt om stroop, appelwijn en het lekkere en zacht smakende ‘Voerdrupke’ te maken, de lokale pruimenjenever.
Combineer dit drankje met een ‘stroopwafelparfait met onze lievevrouwebedstrogelei’ en het is overduidelijk dat we ons vlakbij Nederland toch echt midden in het Bourgondische en culinaire Vlaanderen bevinden. De Voerstreek is in alle opzichten smullen.
Ook de Nederlandse bierliefhebber komt daarbij aan zijn trekken en zal in ’s-Gravensvoeren en de andere plaatsjes zeker en vast Rick’s lekkere kersenbier proeven. Alleen in het pittoreske Teuven tappen ze het lokaal gebrouwen Patria en kun je na een korte pauze op een van de terrasjes langs fraaie vierkantshoeve’s en kasteeltjes het riviertje de Gulp volgen.
Het stroompje kabbelt vanuit de Voerstreek langzaam noordwaarts richting Gulpen en Valkenburg en passeert bijna ongemerkt de grens tussen Nederland en België. Ook op andere plekken stuit je als wandelaar soms ineens op een grenspaal en zet je even een paar passen in eigen land.
Iets dat ooit een stuk moeilijker was, zo blijkt uit het opmerkelijke gedenkteken dat we langs een van de bospaden aantreffen. Daarbij worden de slachtoffers herdacht die bijna honderd jaar geleden stierven nadat ze in aanraking kwamen met de elektrische draad. Deze spanden de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog tussen België en het neutrale Nederland.
De stroomdraad is ondertussen een stukje Voerse geschiedenis geworden, waarover louter nog anekdotes de ronde doen. Inderdaad net als de beruchte taalstrijd, die in de bossen van de Voerstreek alleen nog tussen de kwetterende vogels wordt uitgevochten.