OP STAP: Zwijgen in Brugge

De stille kracht van het ‘andere’ Brugge

door Ronald Veerman

BRUGGE, zaterdag
Het is lente in Brugge, al betekent dit ook dat hordes toeristen zich weer opmaken om het Vlaamse stadje een half jaar in bezit te nemen. Maar liefst 2,5 miljoen bezoeken jaarlijks het fraaie centrum, dat daardoor al meer rustzoekers afschrikt. Speciaal voor hen - maar bewust geruisloos - wordt nu het ‘stille’ Brugge uitgerold. Een heerlijke dagwandeling langs unieke en rustgevende plekjes, opvallend verstopt maar soms ook letterlijk op een steenworp van de bomvolle terrassen.
Het prachtig gerestaureerde Sint-Jans Hospitaal aan de Mariastraat vormt de uitvalsbasis voor de ‘stille tocht’ door de monumentale stad. Hoewel midden in de toeristische ‘gouden driehoek’ ademt het pand een opvallende rust uit, vooral ook op de verlaten binnenplaats waar slechts af en toe een lokale fietser passeert.
Binnen staat de stilte centraal in de grote zalen en zolders waar pelgrims, armen en hulpbehoevenden eeuwen geleden voor rust en verzorging kwamen. Met om te bezinnen een stille bibliotheek.
,,Steeds meer toeristen ontpoppen zich tot nieuwe ‘pelgrims’. Ze willen niet opgaan in de drukte en het lawaai van het massatoerisme, maar zelf op ontdekkingstocht en zo meerwaarde aan hun bezoek beleven. Brugge wil daar met een stilteparcours op inspelen”, aldus conservator en initiatiefnemer Joris Capenbergs.
,,We hebben bewust geen route uitgestippeld, maar een twintigtal rustige plekken in de ‘Stil als wit’-brochure aangeduid. De geïnteresseerde en rustzoekende wandelaar kan deze zonder problemen en al zwervend door het stille Brugge zelf aaneenrijgen”.
Al pratend bukt hij bij een piepklein poortje, waarna we via twee dikke deuren plots op het prachtige binnenplaatsje van het Rooms Convent staan. We horen alleen nog vogels fluiten. ,,De poort is gewoon open, maar hier komt bijna nooit iemand”, lacht Capenbergs.
Met af en toe toch een doorkijkje naar het statige Belfort doorkruizen we de steeds rustiger straatjes. De hofjes worden afgewisseld met prachtig ingerichte boekhandeltjes en kleine musea zoals het met een prachtige tuin pronkende Guido Gezellemuseum, gevestigd in het geboortehuis van de gelijknamige Vlaamse dichter.
Eindpunt, alhoewel dus niet officieel, is het Potterie-museum aan de noordzijde van de binnenstad. Hier komt bijna geen toerist en de protserige chocoladewinkels en duurgeprijsde cafés zijn ver weg.
Al komt de inwendige mens ook in dit deel van Brugge niets te kort, nadat we in een afgelegen zijstraatje bij het knusse bruine café Vlissinghe stranden. Bij de detectivekenners vooral bekend als het Brugse stamcafé van thrillerauteur Pieter Aspe en diens hoofdpersonage inspecteur Van In.
In de fraaie binnentuin nippen we zwijgend van een Brugse tripel. Het stille Brugge is een verademing. Niet verder vertellen hoor !