Trage grasmat

Wanneer je een Belg vertelt dat onze achtertuintjes gemiddeld acht meter breed en tien meter diep zijn kan hij zijn lachen nauwelijks onderdrukken.
Want hoewel Vlaanderen net zo dichtbevolkt is en er schots en scheef gebouwd wordt beschikken de meeste zuiderburen over enorme lappen grond rondom en achter hun woning.
Duizend vierkante meter of meer is heel normaal. Zelfs achter de vaak sobere rij huizen langs de straatwegen vind je doorgaans een achtertuin van tientallen meters diep.
Met het weerbeeld van de laatste weken gedijt daarbij echter wel een probleempje. Door de elkaar in snel tempo afwisselende regen en zonneschijn groeit het groen in de Vlaamse tuinen immers als kool.
In het weekend wacht dus steevast een paar stevige uurtjes tuinieren. Vooral op zaterdag leidt dat in veel woonwijken al vanaf het ochtendgloren tot een kakofonie van brullende grasmaaiers en zoemende snoeimessen.
Dat moet ook wel, want de dag daarna is het doodstil. Zondagsrust. Geen dictaat of gemeentelijke wet, maar een ongeschreven regel die eigenlijk iedereen respecteert. Zo zal een Vlaming op zondag ook geen in de glasbak gooien.
In de tuin wel wat knippen met de tang of een stukje schoffelen dus, maar zonder grommende apparaten.
En wie die dag nog wat extra aan de medemens denkt stort zich met een degelijke heggeschaar op de alom aanwezige Taxus-haag. Samen met de kankerliga zijn de tuincentra immers een actie gestart om vers Taxus-snoeisel in te zamelen, omdat de daarin zittende baccatine remmend werkt op borst- en eierstokkanker.
Om een kilo van de medicinale stof op te vangen is echter wel liefst 12 ton snoeisel nodig, ofwel heel wat uurtjes knipwerk.
Al hoeft dat weer niet ten koste te gaan van het onderhoud van de fraaie grasmat, want sinds kort is met overheidssubsidie ‘traag groeiend gras’ beschikbaar. Graszaad dat de Vlaamse gemeenten wat graag meefinancieren, omdat het voor minder gft-afval zorgt.
En het geeft de Belg de mogelijkheid op zondag en de rest van de week in alle rust te genieten en toe te kijken hoe zijn grasveldje gezapig maar toch welig tiert.
Iets waar onze zuiderbuur overigens alle tijd voor heeft, want op de kortgeknipte grasmatten in Oostenrijk en Zwitserland hoeft hij zijn blik niet te richten. Voetbaldwerg België heeft op dergelijke toernooien immers al jaren niets te zoeken.