Stickerterreur Europese wegen

De Nederlandse vakantieganger wacht deze zomer in Europa een ware stickerterreur, nu al meer landen en steden buitenlandse auto’s als melkkoe gebruiken en grof geld vragen om op hun wegen te rijden.
Organisaties als de ANWB klagen steen en been over de ‘lappendeken aan betaalsystemen’, maar de Europese Unie onderneemt voorlopig niets tegen de wildgroei aan vignetten en tolstickers.
Dat in landen als Frankrijk en Italië sinds jaar en dag tol wordt betaald waren we gewend. Maar los nog van de dure benzine wordt de autovakantie een al kostbaarder trip nu komende maanden liefst twaalf Europese landen de aankoop van aparte ontheffingen en stickers verplicht stellen.
Wie bijvoorbeeld ook maar een kilometer door Zwitserland wil rijden moet eerst 26,70 euro neertellen voor een snelwegvignet, terwijl je in Oostenrijk deze zomer eveneens al snel dik 20 euro kwijt bent om er je vakantie te vieren. De tol voor de Brennerpas zit daar nog niet eens bij.
Maar ook in de nieuwe EU-landen hebben ze ontdekt dat het kassa is met de wegensticker. Zowel in Tsjechië, Slowakije, Slovenië als Hongarije moet je aan de grens eerst betalen voordat je er de snelweg op mag. Zelfs in Bulgarije, Roemenië en Montenegro is deze zomer een sticker vereist.
Wie de klever vergeet of denkt te kunnen negeren riskeert een forse boete. Iets wat op de meest onverwachte plekken kan gebeuren, nu ook al meer grote steden met eigen milieuheffingen komen.
Voor een auto die niet aan de Europese co2-norm voldoet moet bijvoorbeeld tot 10 euro per dag worden betaald om het Italiaanse Milaan binnen te rijden. Ook Londen hanteert sinds vorig jaar een ‘congestie belasting’ die de automobilist een pittige acht pond per dag kost.
En vooral ook in Duitsland is de milieusticker een snel uitdijend fenomeen en inmiddels in een kleine twintig steden verplicht. Onder meer in Berlijn, Keulen, Hannover en Bremen riskeer je momenteel een stevige boete zonder ‘umwelt plakette’. ,,Ontsnappen is bijna niet meer mogelijk”, aldus de Belgische verkeersorganisatie Touring, dat de waslijst aan heffingen op een rijtje heeft gezet.
Extra irritant is bovendien dat de aankoop extra vertraging oplevert, vanwege de drukte bij de verkoopkantoortjes aan de grens. Stickers voor Oostenrijk en Zwitserland kunnen daarentegen vooraf bij de ANWB worden gekocht.
Wie echter slim is kijkt ook even op sites als e-Bay en Marktplaats, waar van vakantie teruggekeerde landgenoten hun nog geldige wegenvignetten vaak met flinke korting aanbieden.

Limburg-express op de rails

Nederland en België willen zo snel mogelijk een sneltramverbinding realiseren tussen Maastricht en de Vlaamse stad Hasselt. Door de beide hoofdsteden van Limburg met elkaar te verbinden krijgt de lokale economie een stevige impuls, worden lokale wegen ontlast en ontstaat extra werkgelegenheid aan beide kanten van de grens.
Aanstaande maandag zullen minister Eurlings (Verkeer) en zijn Vlaamse collega Van Brempt een intentieverklaring ondertekenen in Maastricht, met als doel de nieuwe lijn rond 2012 in gebruik te nemen.
De snelle tram zal op grote delen van het traject een snelheid van 100 kilometer per uur halen, waarmee de reistijd tussen het centrum van Maastricht en Hasselt ruimschoots wordt gehalveerd van 71 tot nog slechts 34 minuten.
De ‘Limburg-Express’ maakt deel uit van het grotere Spartacus-project, dat een eind moet maken aan de doodlopende sporen langs de Belgisch-Nederlandse grens en de grensoverschrijdende bedrijvigheid en banengroei moet stimuleren. Uiteindelijk is het daarbij ook het doel om Hasselt in de nabije toekomst via twee andere lijnen met Eindhoven en Sittard te verbinden.
De lijn naar Maastricht kan echter relatief snel worden aangelegd, omdat deze grotendeels over een oud in onbruik geraakt spoortracé zal rijden. Behalve Belgische stops bij de Universiteitscampus in Diepenbeek en in Lanaken, zal de tram ook over de grens in Maastricht drie keer stoppen.
Behalve langs de Maasboulevard en op het Centraal Station is daarbij ook een station voorzien in het nieuwe stadsplan Belvedère, waar de komende jaren 2000 nieuwbouwwoningen en liefst 40.000 m2 kantoorruimte zal verrijzen.

Lange Wapper splijt Antwerpen

In Antwerpen groeit het verzet tegen de gigantische ‘Lange Wapper’-hangbrug die de komende jaren boven de noordrand van de stad moet worden aangelegd. De liefst 1,5 kilometer lange tuibrug die de dagelijkse verkeerschaos moet aanpakken loopt niet alleen dwars over de Vlaamse havenstad, maar splijt deze ook letterlijk in twee kampen.
Terwijl het gemeentebestuur en vooral ook duizenden Nederlandse chauffeurs niet kunnen wachten tot de immer bomvolle Antwerpse ring rond 2013 eindelijk wordt ontlast, ligt de brug onder vuur bij buurtbewoners en de milieubeweging.
De Lange Wapper maakt deel uit van de nieuwe Oosterweelverbinding, een toltraject dat de nooit rondgemaakte Antwerpse ring eindelijk sluitend maakt. Daardoor kan een eind komen aan de enorme stroom trucks en auto’s die nu sinds jaar en dag met een grote slinger door de stad trekt richting Frankrijk en de Kanaaltunnel.
Behalve een nieuwe tunnel onder de Schelde zorgt vooral de gigantische hangbrug voor een enorme controverse. Het vijf pilaren van maximaal 150 meter hoog tellende bouwwerk wordt door plannenmakers al als een ‘architectuurwonder’ en ‘nieuw stadsicoon’ omschreven, maar tegenstanders vinden de dubbeldeksbrug in de eerste plaats een gruwel voor de gezondheid en milieu.
Zeker nadat vorige week uit nieuw onderzoek bleek dat de uitstoot van fijnstof boven de stad waarschijnlijk alleen maar zal toenemen door de nieuwe verbinding. De Antwerpse groenen, die het verzet leidden, kunnen daarbij rekenen op steun uit de ‘getroffen’ wijken, waaronder ook het chique Antwerpse ‘Eilandje’.
Volgens de Antwerpse burgemeester Janssens is echter geen weg meer terug en moet het nieuwe tracé er hoe dan ook komen. Het stadsbestuur wijst daarbij op het feit dat dagelijks inmiddels 250.000 auto’s over de bomvolle stadsring razen en de Kennedytunnel liefst 140.000 trucks per dag moet verwerken, ruim twee keer de 65.000 waarop hij ontworpen is en daardoor uiterst gevaarlijk.
Wanneer de Oosterweelverbinding volgens de plannen over vijf jaar open gaat zullen alle vrachtwagens verplicht over het nieuw toltracé moeten rijden. Automobilisten zullen waarschijnlijk circa 2,5 euro moeten betalen.
Naar verwachting zullen de definitieve plannen na de zomer worden ingediend, wat door de tegenstanders vrijwel zeker zal worden aangegrepen om een stevige vertragingscampagne te starten.
Ook is inmiddels begonnen met een handtekeningenactie, die mogelijk kan leiden tot een referendum. Uit een vandaag bekendgemaakte peiling blijkt dat liefst 60 procent van de Antwerpenaren tegen de omstreden brug zou stemmen.

Ierse middelvinger

Is een door de rest van Europa afgedwongen tweede referendum in Ierland de enige manier om het Verdrag van Lissabon van de ondergang te redden en zal men op het eiland dan ook echt alsnog ‘ja’ zeggen ?
Kijkend naar de eerste analyse van het harde ‘no’ dat vorige week vanuit Dublin klonk lijkt dat een te makkelijke conclusie. Niet alleen stemde bijna 54% met overtuiging tegen, de meesten van hen blijken volgens een onderzoek van Gallup bovendien totaal niet onder de indruk van de vanuit Brussel klinkende doemscenario’s.
Zo gelooft slechts een op de acht ‘nee’-stemmers dat Ierland door haar afwijzing op weg is naar de uitgang van de Europese Unie, terwijl van diezelfde groep er vijf van de zes totaal niet vrezen voor negatieve gevolgen voor de economie.
Maar wat Europa echt zorgen moet baren is dat vooral de doorsnee en met name ook de jongere Ier vorige week zijn middelvinger naar Brussel opstak. Driekwart van alle arbeiders, zeven op de tien studenten en bijna tweederde van alle jongeren stemde tegen. Als ze al kwamen opdagen, want tweederde van de jeugd nam niet eens de moeite.
De EU-landen denken echter dat het op een of andere manier toch mogelijk is de Ieren achter de onleesbare ‘Lissabon’-tekst te krijgen, ook al krijgt het land eerst tot oktober de tijd om zelf met een creatieve oplossing te komen.
Opvallend is dat de EU-landen drie jaar geleden na het ‘nee’ in Nederland en Frankrijk nog tot een uitgebreide zelfreflectie besloten om de diepere achtergronden van de anti-Europa-houding te onderzoeken.
Na de Ierse afwijzing, die deze algemene scepsis opnieuw keihard bevestigt, wil men daar gek genoeg niet van weten. De EU, die in vijftig jaar heel voorzichtig en stapje voor stapje uitgroeide tot wat het nu is, buldozert plots vooruit en ‘Lissabon’ moet coute que coute worden goedgekeurd. Daarmee de kritische burger nog verder van zich vervreemdend.
,,Als dit sneuvelt vallen we weer terug op het Verdrag van Nice. Dat betekent behoud van veto’s, minder eurocommissarissen, minder europarlementariërs plus een stop op verdere uitbreiding van de EU”, zo sprak de Franse president Sarkozy met gevoel voor dramatiek.
Het is tekenend voor de politieke leiders dat ze niet beseffen dat het juist dat is wat veel EU-burgers het liefst willen.
Marijn Jongsma
Ronald Veerman

Trage grasmat

Wanneer je een Belg vertelt dat onze achtertuintjes gemiddeld acht meter breed en tien meter diep zijn kan hij zijn lachen nauwelijks onderdrukken.
Want hoewel Vlaanderen net zo dichtbevolkt is en er schots en scheef gebouwd wordt beschikken de meeste zuiderburen over enorme lappen grond rondom en achter hun woning.
Duizend vierkante meter of meer is heel normaal. Zelfs achter de vaak sobere rij huizen langs de straatwegen vind je doorgaans een achtertuin van tientallen meters diep.
Met het weerbeeld van de laatste weken gedijt daarbij echter wel een probleempje. Door de elkaar in snel tempo afwisselende regen en zonneschijn groeit het groen in de Vlaamse tuinen immers als kool.
In het weekend wacht dus steevast een paar stevige uurtjes tuinieren. Vooral op zaterdag leidt dat in veel woonwijken al vanaf het ochtendgloren tot een kakofonie van brullende grasmaaiers en zoemende snoeimessen.
Dat moet ook wel, want de dag daarna is het doodstil. Zondagsrust. Geen dictaat of gemeentelijke wet, maar een ongeschreven regel die eigenlijk iedereen respecteert. Zo zal een Vlaming op zondag ook geen in de glasbak gooien.
In de tuin wel wat knippen met de tang of een stukje schoffelen dus, maar zonder grommende apparaten.
En wie die dag nog wat extra aan de medemens denkt stort zich met een degelijke heggeschaar op de alom aanwezige Taxus-haag. Samen met de kankerliga zijn de tuincentra immers een actie gestart om vers Taxus-snoeisel in te zamelen, omdat de daarin zittende baccatine remmend werkt op borst- en eierstokkanker.
Om een kilo van de medicinale stof op te vangen is echter wel liefst 12 ton snoeisel nodig, ofwel heel wat uurtjes knipwerk.
Al hoeft dat weer niet ten koste te gaan van het onderhoud van de fraaie grasmat, want sinds kort is met overheidssubsidie ‘traag groeiend gras’ beschikbaar. Graszaad dat de Vlaamse gemeenten wat graag meefinancieren, omdat het voor minder gft-afval zorgt.
En het geeft de Belg de mogelijkheid op zondag en de rest van de week in alle rust te genieten en toe te kijken hoe zijn grasveldje gezapig maar toch welig tiert.
Iets waar onze zuiderbuur overigens alle tijd voor heeft, want op de kortgeknipte grasmatten in Oostenrijk en Zwitserland hoeft hij zijn blik niet te richten. Voetbaldwerg België heeft op dergelijke toernooien immers al jaren niets te zoeken.

Belg ontleedt Hollandse 'maatjes'

Zelf beschouwen we onze Belgische buren als gezellige Bourgondiërs en een fusie met het bierminnende Vlaanderen zien we best zitten. Maar hoe kijken onze zuiderburen eigenlijk echt tegen ons Nederlanders aan ?
De Belgische krant De Standaard start vandaag een driedelige serie ‘Hollandse maatjes’, waarin de Vlaamse kwaliteitskrant uitvoerig ingaat op de vooroordelen en clichés die aan beide kanten van de grens leven.
Zijn Nederlanders zo zuinig en blijken de Belgen inderdaad vooral ingetogen bon vivants ?, zo werd ondermeer gezocht naar een bevestiging of ontkrachting van het algemeen heersende beeld.
,,We laten Vlamingen over Nederlanders oordelen, maar ook andersom. Het grappige is dat de meeste clichébeelden niet alleen kloppen, maar aan beide kanten ook niet ontkend worden”, stelt adjunct-hoofdredacteur Anni van Landeghem.
Zo vinden Nederlanders zichzelf ook luidruchtig en noemt slechts een op de vijf zich ‘gul’, terwijl dit in België drie keer zo veel is. ,,De Vlaming kenschetst zich dan weer zonder schroom als bescheiden”, aldus de Vlaamse journaliste, die het wel opvalt dat Nederlanders over het algemeen kritischer over hun eigen land zijn. Al is er ook jaloezie bij onze zuiderburen, die vooral de Hollandse werklust benijden.
Volgens Van Landeghem heeft de uitgebreide rondgang door ons land niets te maken met de recente discussie over een fusie tussen Nederland en Vlaanderen. ,,Vorig jaar hebben we hetzelfde gedaan met onze Waalse ‘buren’. Nu is Nederland aan de beurt."
Behalve een nadruk op de verschillen wil De Standaard de Belgen vooral kennis laten maken met het onbekendere Nederland. ,,Over bijvoorbeeld de Hollandse muziek, de mooiste plekjes in jullie land en ook de beste restaurants, waaraan we zelfs een speciaal magazine besteden”, aldus Van Landeghem, die vaststelt dat de kennis van elkaars cultuur de laatste jaren aan het afnemen is.
Vooral door de opkomst van de veel meer op lokaal nieuws gerichte commerciële televisie, zo concludeert de krant. ,,Daarom is het goed om te kijken hoe de dagelijkse dingen in Nederland gaan. Hoe men omgaat met de politiek, de mobiliteit en een zaak als religie. En natuurlijk ook de humor”.
Al heeft de krant na een interne discussie toch maar afgezien van een lange lijst met Hollandermoppen. ,,Die bleken allemaal veel te flauw en bovendien enorm gedateerd”

Non, nee en nog eens no

Dertig jaar terug reden ze er bij wijze van spreken nog met paard en wagen rond, maar sinds Ierland in 1973 tot de EU toetrad groeide het eiland uit tot de – op Luxemburg na – rijkste staat Europa.
Lage belastingen, gigantische groeicijfers en plots massa’s Ieren die de duurste villa’s in Spanje opkochten. Mede door tientallen miljarden aan Europese steun.
,,Ondankbaar”, klinkt het dan ook in Brussel en veel hoofdsteden, waar de verbijstering groot is en men beseft dat het striemende Ierse ‘nee’ de unie opnieuw in een diepe institutionele crisis stort.
De Ieren lijken daarmee plots van ‘keltische tijger’ tot paria gebombardeerd. Zeker wanneer de andere lidstaten onverstoord verder gaan met het ratificeren van ‘Lissabon’ worden ze in feite in de hoek gezet.
Wat niet terecht is. Zo hield het land - als enige - een referendum, omdat de nationale grondwet dat eenmaal voorschrijft. Landen als Nederland, Groot-Brittannië, Denemarken, Tsjechië en Denemarken hadden dat ook kunnen doen, maar durfden niet. Het waren immers vrijwel zeker ook allemaal ‘nee’s’ geworden.
Natuurlijk is gisteren weer eens aangetoond dat het vaak als democratisch summum geroemde referendum in de praktijk een electorale gruwel is. De discussie gaat immers altijd over zaken die niets met de centrale vraag te maken hebben. Maar dat neemt niet weg dat het onleesbare Verdrag van Lissabon resoluut en door een forse meerderheid is weggestemd.
Wat de reden ook moge zijn, het geeft aan dat zelfs de zo verwende Ieren de unie wantrouwen. In plaats dat meer ‘Europa’ vertrouwen en hoop op de toekomst schept, ziet men het als een bedreiging. De kloof tussen burger en politiek in een notendop.
In Brussel zit men inmiddels met de handen in het haar. Een ‘plan B’ bestaat niet, maar na de grondwet is nu ook ‘Lissabon’ in feite dood en wellicht zelfs het hele hervormingsproces. De Ieren willen weigeren nog eens te stemmen en een nieuwe wederom slopende onderhandelingsronde wil eigenlijk niemand nog.
Doorgaan met de huidige verdragen kan echter ook niet, want de – ongevraagd - tot 27 landen uitgedijde EU dreigt organisatorisch vast te lopen en is al moeilijker te besturen. Het eind van de wereld is het ‘no’ natuurlijk niet. Europa stort niet ineen. Maar het verplicht wel weer tot maandenlang navelstaren.
Grote vraag is hoe men uit deze nieuwe impasse komt, nu inmiddels in drie talen klip en klaar klinkt dat men dit Europa niet wil. Non, nee, no. De chique Parijzenaar, de Nederlander uit de Vinex-wijk en nu dus ook de Ierse boer uit Tipperary. Voor Europa is nog een lange en onzekere weg te gaan.

Het kwartje van Guy

Het verzet tegen de hoge benzineprijzen lijkt met de dag grimmiger te worden, nu vooral in Zuid-Europa al meer blokkades en protestacties ontstaan tegen de in de afgelopen maanden fors gestegen literprijs.
De opstand zou volgende week wel eens kunnen uitmonden in een heuse raid op Brussel, nu truckers hebben aangekondigd dat ze de Europese hoofdstad volgende week willen blokkeren.
Op 19 en 20 juni komen daar immers de Europese leiders bijeen, die tot dusver niets willen weten van een belastingverlaging op benzine en diesel. De 27 houden zich daarbij krampachtig vast aan een onderlinge afspraak die in 2005 in het Britse Manchester werd gemaakt. Gevreesd wordt immers dat indien een land ‘bezwijkt’ de rest verplicht wordt te volgen.
Iets dat België volgens sommigen al doet, nu het deze week voor de derde keer in een jaar de accijns op benzine een klein beetje verlaagde via toepassing van het zogenaamde ‘omgekeerde cliquetsysteem’. Een afspraak die inhoudt dat indien de benzine- en dieselprijs boven respectievelijk 1,50 euro en 1,10 euro stijgt de daardoor hogere btw-opbrengst wordt teruggegeven via een verlaging van de accijns.
De roep om een dergelijk systeem ook in Nederland in te voeren klinkt regelmatig, maar het is de vraag of dat verstandig is. Zo blijkt deze voor diesel al niet op te gaan – een loze belofte dus - omdat Europese regels dit de Belgen verbieden. Bovendien klagen de pomphouders over de gigantische financiële rompslomp.
Maar wat vooral vergeten wordt is dat de regeling het vervolgstuk vormt van het veel minder gunstige ‘cliquetsysteem’ dat daar eerst aan vooraf is gegaan. Daarbij roomde het Belgische kabinet keer op keer via een ‘klik’ een prijsverlaging van benzine en diesel af, door de accijns met de helft van de prijsdaling te verhogen.
Een forse belastingverhoging die destijds nog door premier Guy Verhofstadt in gang werd gezet en er voor moest zorgen dat de accijns op benzine- en diesel met respectievelijk 12,6 en 11,2 eurocent per liter moest stijgen. Een aanpassing die de afgelopen jaren bij elke kleine tussentijdse prijsdaling bijna stiekem is doorgevoerd.
Met als doel om met het ‘kwartje van Guy’ de lege Belgische staatskas met zeker 1,5 miljard euro en tegelijk de mobiliteit af te remmen, zodat onze zuiderburen alsnog de Kyoto-doelen konden halen.
De nu toegepaste ‘omgekeerde cliquet’ is dus maar een minimaal doekje voor het bloeden, met als resultaat dat alleen de benzinerijders er niet nog verder op achteruit gaat. Voor eventjes bovendien, nu gevreesd wordt dat de met grote financiële problemen kampende premier Leterme ook hier binnenkort een einde moet maken maken.
Het Belgische ‘klikken’ is tot dusver dus wel degelijk een melkkoe gebleken. Niet voor niets demonstreerden deze week liefst 20.000 gewone werknemers tegen hun recent fors gedaalde koopkracht.
Wie ondanks alles toch wil pleiten voor het systeem van onze zuiderburen moet dus goed beseffen waar hij aan begint en voor de grap de tank maar eens volgooien over de grens. Da’s het beste bewijs. Vijf jaar geleden was dat al snel 15 cent per liter goedkoper dan bij ons, maar inmiddels betaal je in België voor een liter benzine nagenoeg evenveel als in Nederland.

Fabiola’s grijze haren

De enorme hoeveelheid kaarsjes heeft ze afgelopen week al tijdens een familiefeestje uitgeblazen, maar toch zal de Belgische koningin Fabiola nog tot woensdag moeten wachten voordat ze echt tachtig jaar is.
In tegenstelling tot Nederland telt België liefst twee koninginnen, want Fabiola de Mora y Aragón mocht haar titel behouden na het overlijden van haar man en ex-koning Boudewijn in 1993. De sindsdien op de achtergrond levende Spaanse is dezer dagen echter weer even volop in het nieuws bij onze zuiderburen.
Behalve uiteraard haar bijzondere verjaring is daarbij ook haar jubilerende kapsel het gesprek van de dag. Al exact veertig jaar is er immers geen haartje veranderd aan de koninklijke snit van de weduwe van de in 1993 overleden koning Boudewijn.
,,Ze draagt geen pruik en laat het niet kleuren”, verklapte kapper Willy Maseur, die ondanks dat hij allang met pensioen is sinds het eind van de jaren zestig over de coupe van Fabiola waakt.
Daarmee wordt in een deze week verschijnende biografie een van de grootste ‘mysteries’ rond het koninklijk huis ontrafelt, waar Fabiola’s weelderige haardos de koningin al jaren tot een van de opvallendste verschijningen tussen de Europese royalty maakt. Zaken die haar nauwelijks lijken te deren. Zo trok ze onlangs bij een bezoek aan koningin Beatrix vrolijk een fleurige avondjurk aan die ze ook al eens in 1967 had gedragen.
Al ging het leven van de koningin lang niet over rozen en leverde haar komst naar België de nodige grijze haren op. Met als grootste treurnis uiteraard haar kinderloze huwelijk. Onlangs gaf ze toe dat ze in de jaren zestig liefst vijf miskramen heeft gehad, terwijl ze daarnaast sinds jaar en dag overhoop ligt met koning Alberts vrouw koningin Paola.
Maar de diepgelovige Fabiola mist vooral haar Boudewijn, de ‘vrome’ koning die haar steun en toeverlaat was. Zo zou ze zich lang schuldig hebben gevoeld dat ze de dood van haar man niet had zien aankomen, ook al had Boudewijn kort daarvoor aan premier Martens bekend dat hij ‘op’ was.

Walen kunnen Leterme horen

De Franstalige Belgen krijgen binnenkort voor het eerst echt te horen hoe hun premier Yves Leterme in het Nederlands klinkt, nu de Waalse omroep RTBF vrijwel zeker een eind gaat maken aan het nasynchroniseren van Vlaamse politici.
Dat is het gevolg van een gisteren door het Waalse parlement genomen besluit, dat de RTBF gaat opdragen in haar journaals te stoppen met het eindeloze gedub van Nederlandstalige en Duitstalige Belgen.
Hoewel Leterme en andere politici de Waalse media veelal ook in het Frans te woord staan, worden in het Nederlands gedane uitspraken steevast via een voiceover nagesynchroniseerd. Zo was gedurende acht jaar lang ook geen enkele Vlaamse uitspraak van premier Verhofstadt op de Waalse tv te horen.
Ook de Waalse politici beseffen nu dat ondertitelen politici persoonlijker en minder afstandelijk doet overkomen, nadat ook vanuit Vlaanderen al lang was aangedrongen op ondertiteling.

België lanceert nachtcrèche

Dat de kinderopvang in België veel flexibeler en goedkoper is dan in Nederland is al jaren bekend, maar sinds kort organiseren onze zuiderburen voor het eerst ook kinderopvang ’s-nachts. Voor nog geen 35 euro worden peuters gedurende 24 uur in een officiële crèche opgevangen.
Dagverblijf ‘Happy Feet’ in het Vlaamse Tremelo heeft de primeur en biedt als eerste nachtopvang aan. Dagelijks kunnen maximaal zestien kinderen tussen nul en zes er terecht voor dag- of nachtopvang. ,,Het loopt storm”, aldus de leidsters Katrien en Kristien.
Alleen een nachtje slapen kost er 20 euro. Maar daarvan krijgen de ouders nog zeker vijf euro van de Belgische belasting terug, die onze zuiderburen - ongeacht hun inkomen - toestaat de meest uiteenlopende opvangkosten vrijwel onbeperkt af te trekken.
Zo betaalt de fiscus bijvoorbeeld voor de helft mee aan zomerstage’s en gemeentelijk opvang in de vakantieperiode’s. Ook worden zo de kosten voor voor- en naschoolse opvang tot slechts 2 euro per dag teruggebracht.

Wereldmunt

Europa en de euro vieren deze week in Frankfurt een feestje. Het is immers exact tien jaar geleden dat werd besloten guldens, marken en franken voor de eenheidsmunt in te ruilen en de Europese Centrale Bank op te richten.
Hoewel we het nieuwe geld uiteindelijk pas in 2002 in onze portemonnee kregen is de euro in korte tijd een begrip geworden. We begonnen met twaalf lidstaten, maar het ezelsbruggetje ‘dingflofbips’ is allang achterhaald.
Slovenië, Cyprus, Malta en Slowakije kwamen erbij. Zestien landen betalen straks officieel met de euro. Of zijn het er al meer ? Het is maar hoe je er naar kijkt, want er is inderdaad nog een handvol volken en gebieden dat - al dan niet legaal – het Europese geld gebruikt.
Zo hebben de ministaatjes San Marino, Monaco en Vaticaanstad heuse monetaire verdragen gesloten, waardoor de euro ook hun nationale betaalmiddel is. Het trio – dat geen EU-lid is - mag zelfs eigen munten slaan, met afbeeldingen van de paus en prins Albert.
Iets dat niet geldt voor Andorra, dat louter toestemming vroeg en kreeg om met ‘Frans’ en ‘Spaans’ geld te mogen blijven betalen. Het bergstaatje had immers geen eigen munt en draaide op francs en peseta’s.
In Kosovo en Montenegro was juist de Duitse mark al jaren gemeengoed en werd daarom ook maar op de euro overgestapt. Munten en biljetten worden door burgers ‘ingevoerd’. Tot irritatie van Brussel dat nooit toestemming gaf, maar weinig kan ondernemen.
Al zijn we daarmee lang niet aan de grenzen van de ‘eurozone’, waarvan weinigen weten dat die liefst vier continenten omvat. Dat je ook op Canarische Eilanden, Madeira en de Azoren met de munt betaalt is alom bekend, maar eveneens bijvoorbeeld op de bij Canada gelegen Franse eilandjes Saint-Pierre en Miquelon.
Ook op Réunion in de Indische Oceaan en het van de Comoren gescheiden eiland Mayotte is het Europese geld wettig betaalmiddel, daar het Franse gebiedsdelen zijn. Iets wat ook geldt voor Frans Guyana en de Caribische eilanden Guadeloupe en Martinique.
Een echte ‘wereldmunt’ dus, die euro. Al zullen sommige Nederlanders wel altijd terug blijven verlangen naar de gulden.
Een nostalgische trip die wordt benaderd in het ‘gespleten’ Sint-Maarten. Daar betalen ze op het Franse deel met euro’s, maar kun je even verderop nog terecht met ‘florijnen’. Antilliaanse guldens weliswaar, maar echte rijksdaalders, kwartjes en zelfs een honderdje met een vogel erop. Geen snip maar een suikerdiefje.
Al heeft ‘ons’ geld ook daar haar langste tijd gehad. Sint-Maarten - straks een autonoom land binnen ons koninkrijk - drijft op Amerikaanse toeristen en wil overstappen op de dollar.

Eyeworks lonkt naar België

Eyeworks heeft haar oog laten vallen op het Belgische voetbal, waarbij de Nederlandse televisieproducent net als in eigen land ook bij onze zuiderburen een lucratief contract voor de registratie van de wedstrijden uit de Belgische eerste klasse hoopt binnen te halen.
Mogelijk gaat het om een deal van zeker 10 tot 15 miljoen euro. Directeur Jan Huysse van Eyeworks Belgium bevestigt dat zijn bedrijf afspraken met Belgacom heeft gemaakt om voor het telecomconcern de wedstrijden in beeld te brengen.
,,Maar op dit moment is nog niets zeker. Indien Belgacom het uitzendcontract van de Profliga binnenhaalt gaan we met ze onderhandelen”, aldus Huysse, die aangeeft dat ook de Belgische producent en concurrent Woestijnvis voor de beelden op de markt is.
De uitzendrechten voor 2008-2011 van de in augustus startende Belgische competitie hadden eigenlijk allang verdeeld moeten zijn, maar de Profliga heeft de knoop tot dusver niet doorgehakt omdat de biedingen onder de beoogde 50 miljoen euro zijn gebleven.
Tot dusver heeft alleen Belgacom - samen met de openbare zenders VRT en RTBF - een bod van 45,7 miljoen euro neergelegd. Hoewel fors hoger dan de 36 miljoen euro van het vorige contract hoopt de Profliga op meer.
Indien de rechten vandaag niet naar Belgacom gaan volgt dus mogelijk een nieuwe tender, waarbij mogelijk ook Telenet zal meedingen. De door de Nederlander Duco Sickinghe geleide concurrent van Belgacom hield zich tot dusver afzijdig omdat het door een conflict met de Belgische Raad van de Mededinging bij het binnenhalen van het contract geen garantie op exclusiviteit zou hebben.