Parlement uit z'n dak

De meeste Europarlementariërs hadden, net terug van vakantie, hun rolkoffertjes alweer volgepropt. Maar volgende week mogen ze onverwacht een paar daagjes ‘thuis’ in Brussel blijven.
De verplichte maandelijkse volksverhuizing naar Straatsburg is immers door parlementsvoorzitter Pöttering geschrapt, nu de vergaderzaal in de Franse stad nog altijd vol puin ligt nadat begin deze maand een deel van het valse plafond naar beneden kwam.
Ondanks dat de Fransen zeer hechten aan de - vooral ook voor de locale horeca zeer lucratieve – maandelijkse vergadersessie is de schade nog altijd niet hersteld.
,,Gelukkig ligt dat land in augustus plat en wordt er niet gewerkt”, lacht VVD-er Toine Manders, voor wie de herstelwerkzaamheden niet lang genoeg kunnen duren. ,,Hopelijk tot de verkiezingen van volgend jaar, dan kunnen we al die tijd mooi in Brussel blijven.”
Ook PvdA-collega Dorette Corbey is blij verrast. ,,Het beste nieuws van deze zomer. Ik heb mijn hotel direct afgezegd. Los nog van al het geregel en spullen meenemen scheelt het me sowieso tien uur reistijd.”
De Brusselse politici zien in de meevaller aanleiding hun pleidooi om het nutteloze gependel naar de Elzas te stoppen opnieuw kracht bij te zetten. Dik 200 miljoen euro aan Europees belastinggeld wordt jaarlijks weggegooid met het maandelijkse op en neer gereis.
Twee jaar geleden werden een miljoen handtekeningen verzameld en bracht ook premier Balkenende de kwestie - onder druk van de Tweede Kamer - aan de orde. Maar twee keer volgde een halsstarrige Franse blokkade. Ook het nieuwe Verdrag van Lissabon blijft voorschrijven dat het parlement twaalf keer in Straatsburg vergadert.
Corbey hoopt dat de komende sessie in Brussel de ogen opent. ,,Los van de discussie over de dubbele zetel is het parlement echt dringend aan een modernisering van haar vergaderstructuur toe”, aldus de PvdA-er, die daartoe binnenkort een voorstel lanceert.
,,In plaats van eens per maand, willen we iedere week vergaderen. Vooral in Brussel dus. Het parlement kan daardoor veel meer op de actualiteit inspelen, in plaats van de samengebalde en bomvolle sessies in Straatsburg. De Tweede Kamer vergadert toch ook niet een week per maand.”
Het gependel naar Frankrijk zal wellicht nooit stoppen, erkent ze. ,,Maar een keer minder is al mooi”. Al rekent Manders zich niet rijk. ,,Ik ben benieuwd wat Parijs nu doet. Als ze strikt aan het verdrag vasthouden kunnen ze ons na de reparatie verplichten in december twee keer te komen. Dan hebben we er dus niets aan gehad.”

Fusion met bonbons

Je hoeft niemand het verschil uit te leggen tussen een gewoon stuk chocola en een overheerlijke bonbon. Vooral de kleine lekkernijen uit chocoladeland België zijn een genot voor de mond, al is er volgens de Vlaamse chocolatier David Maenhout toch nog een overtreffende trap: de ‘Fusion-praline’. ,,Ik zoek naar de perfecte combinatie, al is die soms totaal niet logisch. Maar de resultaten zijn echt verrukkelijk”.
Afgelopen week haalde de bonbonverkoper uit Knokke de wereldpers, nadat hij er als eerste in geslaagd was een praline op basis van paardenmelk te maken. ,,Het begon meer als een grap. Mijn zus is een enorme paardenliefhebber en in Knokke wordt momenteel het grote paardenevenement Cavalia georganiseerd”, aldus Maenhout.
Echt makkelijk was het niet, want paardenmelk bevat geen room en is eigenlijk niet eens zo smakelijk. ,,Maar ik heb er vervolgens een gelei van bloedsinasappelen aan toegevoegd, wat de praline heerlijk maakt.”
De nieuwe primeur is de zoveelste in de slechts drie jaar dat Maenhout nu als chocolatier actief is in de chique Vlaamse badplaats. Eerder al bracht hij bonbons met komkommer en gember op de markt en onlangs nog een praline gevuld met mango en balsamico-azijn.
,,Ik kom uit een bierbrouwersgezin en heb het vak via avondcursussen en enkele stage’s in Parijs geleerd. Daarbij ontdekte ik ook de Fusion-keuken, die fantastisch is toe te passen op het chocolademaken”
Behalve bij een inmiddels brede schare vaste klanten kan Maenhout ondertussen ook een twintigtal toprestaurants uit België en Engeland tot zijn afnemers rekenen. ,,De lat ligt daar wel hoog. Het liefst heeft men iedere week een andere bonbon”, aldus de Vlaming, die ook in de Nederlandse horeca hoopt door te breken.
Ondertussen blijft hij rustig verder experimenteren. ,,De juiste balans is cruciaal. Maar soms lukt het ook niet en valt een combinatie tegen. Laatst had ik prachtige bonbons met rozenblaadjes gemaakt, maar het was niets. De smaak was veel te parfumachtig, dus heb ik ze allemaal weggegooid.”
Daarnaast zijn er ook grenzen aan de fusionbonbon. ,,Ik ken iemand die een bonbon met ansjovis heeft gemaakt, maar dat zou ik zelf nooit doen. Uiteindelijk moet het een zoetig stukje chocolade blijven waarbij je ‘jammie’ zegt”, aldus Maenhout, die zelf echter wel al een bonbon met zeezout maakte. ,,Maar dan wel in combinatie met hazelnootpasta !”
Net als Tita Tovenaar, die in de gelijknamige tv-serie tevergeefs aardbeien in kamelen probeerde te veranderen, heeft ook de Belg een obsessie die tot dusver maar niet wil slagen. ,,Wat ik echt dolgraag zou willen is een hele serie bonbons maken op basis van wijnen. Die moeten dan smaakjes als cabernet, syrah en merlot krijgen. Tot dusver is dat echter niet gelukt omdat de wijn al heel snel gaat gisten”, aldus de chocolademaker, die naar eigen zeggen nu toch dicht bij een oplossing is. ,,Ik ben nu druk bezig wijn om te zetten naar poedervorm en toch de unieke smaak te behouden. Binnenkort gaat het me dus lukken.”

Tapijtreiniger met klasse

Hun aantal neemt helaas zienderogen af, maar ondanks het internettijdperk en het snelle globalisering bestaan ze nog wel degelijk. Unieke ‘fabriekjes’ die een klassiek ambacht tot in de perfectie beheersen en waarvoor de hele wereld in de rij staat. Zo ook het in een prachtig Middeleeuws pand gevestigde De Wit Koninklijke Manifactuur van Wandtapijten uit het Belgische Mechelen, dat het reinigen en herstellen van tapijten letterlijk tot kunst heeft verheven.
Wie aan een schoonmaakbedrijf denkt heeft het uiteraard mis. Eenmaal de oude wenteltrap opgeklommen doemen plots grote wanden met garen en klosjes op, in alle kleuren van de regenboog. Onder de speciale daglichtlampen knutselen twaalf vrouwen minutieus aan eeuwenoude en soms onbetaalbare wandtapijten uit de 17e, 16e en zelfs 15e eeuw.
,,Wij zijn in 1889 opgericht en dus veel jonger dan de eeuwenoude wandtapijttraditie, die vooral in België op zeer hoog niveau stond. Veel meer dan in Nederland, waar alleen in Amsterdam, Delft, Gouda en Schoonhoven ateliers stonden”, aldus An Volckaert.
Aanvankelijk was De Wit ook zelf voornamelijk een producent van fraaie en grote wandtapijten, maar vooral sinds de jaren tachtig gaat bijna alle aandacht naar het herstellen en conserveren van beschadigde en vergane tapijtvoorstellingen.
Grote gangmaker is directeur Yvan Maes, die de inmiddels wereldwijd gewaardeerde conservatie-integratietechniek ontwikkelde. Daarbij worden de ingrepen in het oorspronkelijke tapijt zo beperkt mogelijk gehouden en kunnen deze bovendien te alle tijde worden teruggedraaid.
Omdat de aangeboden wandtapijten regelmatig in zeer slechte staat zijn is sprake van een zeer delicaat proces. ,,Eerst worden ze gewassen in een groot bad via een uniek en eveneens door onszelf ontwikkeld procédé. Met een speciale aërosolbehandeling creëren we bij maximaal 27 graden een mist die het kleed perfect reinigt zonder direct contact of kans op verdere beschadiging.”
,,Mede daardoor zijn we in de loop der jaren uitgegroeid tot de meest gespecialiseerde conservator van historische wandtapijten”, aldus Volckaert. ,,Iedereen brengt ze hierheen. Particulieren, maar vooral ook musea. Zo hebben we de afgelopen jaren meerdere kleden voor het Rijksmuseum hersteld. Maar ook bijvoorbeeld voor de Hermitage in Sint-Petersburg en grote musea in Londen, Parijs en Wenen”.
Momenteel wordt driftig gewerkt aan twee uit 1460 stammende wandtapijten uit het Palazzo del Principe in Genua, waarin op grote schaal met goud- en zilverdraad is gewerkt. Ook is juist een opdracht aangenomen om 27 enorme kleden uit de kathedraal van Malta te herstellen. ,,Zestig vierkante meter per stuk. Een gigantische klus, waar we totaal tien jaar mee bezig zullen zijn.”
,,Vooral zijdedraad is vaak een probleem, omdat dit sneller vergaat. Maar ook bruine kleuren, omdat die destijds met ijzerhoudende pigmenten zijn gemaakt”. Volckaert wijst naar een van de tapijten waaraan een medewerkster voorzichtig met naald en draad in de slag is. ,,We maken daarbij ook vaak gebruik van steundoeken, die het weefsel sterker maken waardoor het zijn uiteindelijke gewicht weer kan dragen”.
Hoewel het doorgaans eeuwenoude wandkleden zijn die hersteld worden komt er af en toe ook wel eens een modern kleed binnen dat gereinigd moet worden. ,,Maar de echte hoogtijdagen van de wandtapijten zijn achter de rug. Eigenlijk sinds de Franse Revolutie en de uitvinding van het behangpapier. Toen was de zware versiering aan de muur plots niet meer interessant.”

Sneller een baan in Brussel

Een mooi salaris, lage belastingtarieven en bovenal een boeiende internationale werkplek. Net als in de rest van Europa dromen veel jonge Nederlanders van een carrière bij de Europese Unie, maar stuiten velen daarbij op een lange en onzekere selectieperiode. Ook Brussel ziet nu in dat de echte knappe koppen al vaker afhaken en haalt rigoureus de bezem door haar beroemde ‘concours’.
,,We hebben eens goed gekeken naar enkele grote multinationals en ingezien dat we onze procedures fors moesten verbeteren”, aldus directeur David Bearfield van het Brusselse selectiebureau Epso, dat jaarlijks enkele tienduizenden aanmeldingen voor een baan bij de Europese Commissie verwerkt.
Momenteel duurt veelal bijna twee jaar voordat een kandidaat na talloze tests en gesprekken weet of hij wel of niet in aanmerking komt voor een baan in Brussel. Een termijn die nu echter verkort gaat worden naar vijf tot hooguit negen maanden.
Daarnaast wil de Europese Commissie afstappen van de huidige methode waarbij algemene kennis een grote rol speelt via allerlei feitentoetsen, IQ-tests en schriftelijke examens die eerst moeten worden afgelegd.
In plaats daarvan zal straks veel nadrukkelijker en vooral veel eerder in de procedure naar de specifieke kwaliteiten en geschiktheid voor bepaalde functies worden gekeken. Hetgeen vooral goed nieuws is voor de niet op feitenkennis gedrilde Nederlandse academici die bij de kwisjes en andere tests vaker dan gemiddeld buiten de boot vallen.
Hoewel het nog even zal duren voordat de nieuwe procedure volledig van kracht is kan uiteraard ook de komende maanden nog onverkort worden doorgesolliciteerd in Brussel. Zo worden het komende halfjaar via de Epso-website de werving gestart voor onder meer veiligheidsbeambten, multimedia-experts, correctors en sociaal werkers. Bovendien zoekt de Commissie ook nog naarstig naar een 140-tal tijdelijke medewerkers voor twee nieuwe agentschappen op het gebied van kennis en onderzoek, die vrijwel direct aan de slag kunnen en waarvoor de aanmelding tot 14 augustus open staat. Het gaat hierbij onder meer om beleidsmedewerkers, IT-officieren en juridische medewerkers.
Meer info via: http://europa.eu/epso/