België wordt Jurassic Park

,,Welkom in Jurassic Park !”, zo kopte gisteren een Belgische krant. Op de voorpagina een vergeelde foto uit de jaren tachtig, met daarop de ex-premiers Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene in een gezellig onderonsje.
België is verbijsterd over de onverwachte benoeming van de 72-jarige 'fossiele' Martens tot informateur. Een stap die in Nederland zou neerkomen op een verzoek van koningin Beatrix aan Dries van Agt om alsnog een vierde kabinet Lubbers in elkaar te knutselen.
Ook de al bijna twintig jaar buiten beeld zijnde Martens zal ongetwijfeld verbaasd hebben gereageerd op het telefoontje van het paleis. De politicus in ruste stond op dat moment nog in de rij bij de ‘Temple of Terror’ in Disneyland, met aan zijn hand zijn 11-jarige tweeling uit zijn tweede huwelijk.
Het sprookjeskasteel in Parijs achter zich latend bedacht hij zich echter geen moment. Zijn geliefde België riep en hij kende de weg nog. Met de kinderen nog op de achterbank scheurde hij zonder omzien rechtstreeks naar het Brusselse spookpaleis van koning Albert, waar hij een radeloze vorst aantrof.
,,Albert is in paniek. Hij vecht voor zijn koninkrijk”, zo melden intimi, die niet eens gek opkeken van de noodgreep van de geplaagde koning. Nu de twee taalgroepen elkaar al anderhalf jaar de tent uitvechten, België economisch op instorten staat en Alberts land op een staatkundig failliet aankoerst, rest hem niets anders dan terug te grijpen op de allerlaatste Belgen in zijn koninkrijk.
Bijna als een melaatse werd diens nieuwe ‘verkenner’ Martens de afgelopen jaren in de Belgische politiek behandeld, nadat zelfs zijn eigen christen-democratische CD&V hem in de jaren negentig bij het grofvuil had gezet. Ondanks de negen (!) kabinetten die hij sinds 1979 leidde werd binnenslands nooit meer naar zijn mening gevraagd, laat staan dat die bij partijgenoten als Yves Leterme enige impact had.
Opmerkelijk genoeg ook niet bij zijn partijgenoot en voormalig kabinetschef Jean-Luc Dehaene, Martens’ opvolger die eind jaren negentig de scepter over België zwaaide en ondertussen nog de enige lijkt die én capabel én bereid is tijdelijk een noodregering te leiden.
,,Als Dehaene al zegt dat hij ‘een politicus van de vorige eeuw’ is, wie is Martens dan wel”, zo vroegen de Belgische media zich gisteren af. Al zien ze tegelijk in dat de terugkeer van de vaak als kleurloos en gesloten omschreven christen-democraat misschien de enige logische zet is. ,,Een ding is zeker. Martens is niet voor zichzelf bezig. Hij ambieert niets en kan wellicht juist daardoor het onderlinge wantrouwen doorbreken”
Terwijl Leterme en anderen tijdens de feestdagen hun wonden likken na het dramatische politieke jaar kan 2008 voor Martens niet meer stuk. Niet alleen maakt hij politiek een glorieuze comeback, maar ook privé vond hij dit jaar het grote geluk.
Zijn onverwachte huwelijk met oud-minister en partijgenote Miet Smet werd deze zomer door vriend en vijand als een waar sprookje omschreven. Koppel van het jaar en ‘de Belgische Charles en Camilla’, zo roddelden de ‘boekskes’. Onder collega-politici was immers bekend dat de twee al sinds de jaren zeventig smoorverliefd waren.
,,Het is een droom die uitkomt”, straalde een overgelukkige Smet, die bewindsvrouw was in vier van Martens’ vechtkabinetten. Ook de vrome katholiek ontdooide op een ongekende manier toen hij eindelijk zijn ware gevoelens kon tonen. In een openhartig tv-gesprek sprak de ex-premier onlangs tot verbijstering van menig Vlaming uitgebreid over de verschillende vrouwelijke orgasmes.
,,We gaan er mooie feestdagen van maken. Al denk ik dat ik het kerstdiner deze week alleen zal moeten voorbereiden”, lacht Smet, die beseft dat haar echtgenoot enkele drukke weken wachten. ,,Hopelijk duurt het allemaal niet te lang”.
Onder de titel ‘oude liefde roest niet’ kan Martens daarna een nieuw en wellicht laatste hoofdstuk aan zijn vorig jaar verschenen biografie toevoegen. Het reeds duizend pagina’s tellende boek, dat onverwacht dus nog niet gesloten bleek.

Terugkeer van de Belgenmop

Decennialang was het in Nederland goed gebruik flauwe grappen te maken over die ‘domme’ Belgen met hun friet en bier. Maar de onder Hollanders zo geliefde Belgenmop leek een stille dood gestorven.
Het beeld van het roomse België als ingedut landje vol corrupte politici en oude denkbeelden werd ongemerkt bijgesteld. Vooral ook door een groep zelfverzekerde Vlamingen die het minderwaardigheidscomplex richting de ‘grote buur’ van zich af schudde en aan een – deels van Nederland gekopieerde - modernisering werkte.
De dioxine-crisis en de affaire Dutroux leken eind jaren negentig de laatste stuiptrekkingen van het zich vaak belachelijk makende België. De taalstrijd in de Voerstreek was zelfs allang vergeten.
Vooral het paarse elan van premier Verhofstadt gaf de Belg extra zelfvertrouwen en deed hen recent zelfs lachend neerkijken op Nederland, dat na de moorden op Fortuyn en Van Gogh een chaotische periode door maakte.
Dat gebeurde op een moment dat ‘ne Ollander’ allang niet meer automatisch in de lach schoot bij de naam ‘België’. De buik vol hebbend van het overgereguleerde Nederland, dat vaststond in verstikkende files en waar je maanden op een operatie moest wachten versterkte juist dat andere, romantische beeld van België. Het land met dat zachte taaltje waar iedereen lacht, zoals Het Goede Doel in de jaren tachtig al zong.
Niet alleen rijke landgenoten vluchtten voor de fiscus, maar ook honderdduizend ‘gewone’ Nederlanders namen de wijk naar Vlaanderen. Gelokt door goedkope huizen, goed onderwijs en een perfecte gezondheidszorg. Een plek bovendien waar ‘druk, druk druk’ plaatsmaakte voor een Bourgondische levensstijl.
Maar het zo ‘prettige’ België blijkt slechts schijn. Vooral omdat Verhofstadt alle tegenstellingen en de politieke en financiële problemen zorgvuldig had weggemoffeld.
Zijn opvolger Leterme erfde daarmee een nog altijd nodeloos ingewikkeld en vrijwel failliet land, dat in zijn gezicht ontplofte toen hij het probeerde te veranderen. Door massaal Waals verzet, maar vooral omdat hij zelf al blunderend door het ijs zakte.
Wat rest is een gespleten en onbestuurbaar koninkrijk, dat z’n grootste bank verloor en diep in de schulden zit. Een land dat eigen kranten als bananenrepubliek omschrijven en waar gezaghebbende columnisten openlijk vergelijkingen maken met Wit-Rusland en Ceaucescu.
Een land dat tijdens de ergste economische crisis in honderd jaar niet bestuurd wordt en waar een kleine elite via vriendjespolitiek en dubbele petten angstvallig in het zadel probeert te blijven.
Ingrediënten genoeg dus voor een nieuwe reeks Belgenmoppen, ware het niet dat de situatie te onvoorstelbaar en triest is om een leuke grap over te maken.
Ronald Veerman

Soldaten zonder pint

Belgische soldaten zullen voortaan op vredesmissie hun geliefde pintje moeten missen.
De Belgische minister Pieter de Crem (Defensie), die deze maand zelf in opspraak kwam wegens vermeend drankmisbruik, wil het leger van onze zuiderburen volledig droogleggen.
De militaire top maakte gisteren bekend dat vanaf 1 maart bij operaties over de grens geen druppel alcohol meer wordt toegestaan. Ook de zogenaamde ‘two can rule’, waarbij militairen na diensttijd ’s-avonds twee biertjes mogen drinken, wordt geschrapt.
Daarmee wil de Belgische legerleiding een eind maken aan het toenemende aantal jonge militairen dat vroegtijdig naar huis wordt gestuurd vanwege overmatig drankgebruik. Vorig jaar waren er dat een tiental, maar dit jaar zijn het er al dik twee keer zoveel. ,,Er mag geen verband meer zijn tussen defensie en alcohol. Ons imago moet verbeteren”, zo verdedigt een hoge militair de maatregel.
Een opmerkelijke uitspraak, nadat juist minister De Crem onlangs zelf onder vuur lag wegens een alcoholrel. Dat gebeurde nadat een in New York werkende Belgische barmeid op haar blog had beweerd dat de bewindsman urenlang ‘stiepelzat’ in een café had gezeten en het samen met enkele collega’s op kosten van de belastingbetaler op een zuipen zette.
De vrouw werd vervolgens ontslagen na een telefoontje van Defensie, maar De Crem ontkent dat hij daar actief de hand in heeft gehad. De minister bestreed ook het voorval in alle toonaarden en reageerde woest op het verhaal, waarbij hij uithaalde naar het fenomeen weblog. ,,Tegen zulke zaken kun je je niet verdedigen”, stelde hij.
Hoewel Defensie ontkent dat het alcoholverbod samenhangt met de pijnlijke rel ziet zijn voorganger en grote opponent André Flahaut dat anders. ,,De militairen worden nu gestraft omdat De Crem niet kan drinken. De maatregel is alleen bedoeld om de minister niet in de verleiding te brengen wanneer hij de troepen bezoekt.”

Hoe kon ik ze dit aandoen ?

,,Ik snap niet hoe ik mijn kinderen zoveel pijn kon doen. Het moet echt verschrikkelijk voor ze zijn geweest. Er was overal bloed. Overal. Op de grond, het plafond, de muren…”. Huilend en nauwelijks nog te verstaan stort Geneviève Lhermitte in na een slopende procesdag in Nijvel, waar de 42-jarige Belgische terecht staat voor de gruwelijke moord op haar vijf jonge kinderen.
Heel België sidderde vorig jaar van het vreselijke familiedrama, waarbij de verwarde moeder de meisjes Yasmine (14), Nora (12), Myriam (10), Mina (7) en zoontje Mehdi (4) met een slagersmes de keel doorsnijdt.
Aanvankelijk stoïcijns hoort de vrouw de vreselijke aanklacht aan. Maar wanneer ze haar eigen verhaal mag doen gaat Lhermitte helemaal los. De al jaren depressieve vrouw vertelt hoe ze die middag haar kinderen uit school haalt en een broodje eet. Wanneer ze zich daarna in haar slaapkamer terugtrekt knapt er echter iets. Ze is op. Leeg. Ze wil dood. Maar niet alleen, de kinderen gaan mee.
,,De machine treedt in werking”, zegt ze tegen zichzelf. Vanaf dat moment is ze niet meer te stoppen. Ze vertelt dat ze een boodschap moet doen en koopt in een winkel een slagersmes. Eenmaal thuis legt ze het in de kommode en vraagt Yasmine beneden een video op te zetten.
Een voor een roept ze de kinderen naar boven. ,,Ik hou ook van jou, mama”, zegt de kleine Mehdi, voordat ze hem wurgt en de keel doorsnijdt. Vijf keer maakt ze het mes schoon en lokt ze de anderen naar hun kamer. ,,Ik heb een verrassing”, zegt ze tegen de oudere meisjes en zet ze geblinddoekt op een stoel.
Yasmine en Nora slaat ze eerst met een marmeren blad op het achterhoofd. Er ontstaat een gevecht met de meisjes, wat blijkt uit de messteken op hun handen. Maar ze delven het onderspit tegen hun dolgedraaide moeder.
Vader en ex-man Bouchaïb Moqadem heeft de zaal dan al verlaten. Hij wil het niet aanhoren, maar vlucht wellicht ook voor het andere verhaal dat Lhermitte vertelt over de bizarre driehoeksverhouding in het gezin. Vanaf het prille begin delen ze het huishouden met de mysterieuze Brusselse dokter Schaar, die zich begin jaren tachtig als beschermheer voor de uit Marokko gekomen Moqadem opwerpt. Met verbazing horen de juryleden aan hoe Schaar bijna alle kosten draagt. Hij betaalt de auto en rekent de boodschappen af.
,,Hij betaalde de vakanties en vergezelde ons overal”, aldus Lhermitte, die uiteindelijk helemaal gek wordt. ,,Ik moest zijn vieze onderbroeken wassen en hij plaste op de bril”. Maar ze durft het onderwerp niet aan te snijden, wetend dat het gezin totaal afhankelijk van hem is.
Haar bazige en agressieve man, die vaak de hort op is en soms weken in Marokko verblijft, zal de dokter er nooit uitzetten. Hij adoreert Schaar, al is er volgens Lhermitte meer. ,,Volgens mij hadden ze homoseksueel contact”
Ze walgt en wil dood, maar de kleintjes niet bij hen achterlaten. Het lukt haar echter niet zelf een mes door haar hart te steken, waarna ze 112 belt. ,,De kinderen zijn niet alleen”, zegt ze. Boven blijkt ze ze in hun eigen bedje te hebben gelegd, met naast hun hoofdje hun favoriete knuffel.

Zo gaat ons voetbal kapot !

De verkoop van Klaas-Jan Huntelaar aan Real Madrid is de doodsteek voor het Nederlandse voetbal. ,,Dit moet stoppen. Zo wordt alles door het grote geld kapot gemaakt. Het kost Ajax wellicht het kampioenschap en ook deelname aan de Champions Leaque”.
Dat is niet de mening van een doorsnee Ajax-fan, maar van europarlementariër én fervent PSV-supporter Toine Manders. ,,Natuurlijk wil ik dat PSV kampioen wordt. Maar niet op deze manier.”
De VVD-er zint op Brusselse maatregelen die de rijke clubs eindelijk aan banden moeten leggen. ,,De competities moeten weer eerlijker worden. Zo is er straks echt niets meer aan”.
Voor Manders is de transfer van Huntelaar het bewijs dat het Europese voetbal totaal verziekt is door de enorme geldbedragen en de ordinaire handel in soms piepjonge spelers. ,,Real Madrid koopt zomaar de beste speler bij Ajax weg, terwijl die geblesseerd is. Alleen maar omdat ze Van Nistelrooy een paar maanden moeten missen.”
Dat daarmee de kansen voor AZ en zijn eigen PSV groeien om de landstitel te grijpen stemt hem eerder droevig. ,,Al zijn ze net zo goed slachtoffer. Kijk bijvoorbeeld naar Alex, die twee jaar geleden de beste speler op de Nederlandse velden was. Nu zit hij al twee jaar op de tribune bij Chelsea, komt nauwelijks aan spelen toe maar verdient wel 3 miljoen euro per jaar.”
Manders, die vanmiddag KNVB-voorzitter Kessler en NOC/NSF-voorvrouw Erika Terpstra ontvangt, wil daarom alles in het werk stellen om het voetbal in Europa weer eerlijker en daardoor ook spannender te worden.
Zo wil de VVD-er opnieuw proberen de beroemde 6+5 regel te lanceren, waarbij clubs nog slechts vijf buitenlandse spelers mogen opstellen. Het plan stuit tot dusver echter op de Europese regels van vrij verkeer, die ‘discriminatie’ tussen Europese spelers niet toelaat.
,,Een alternatief plan waar we nu aan werken is een limiet aan het aantal contractspelers. Bijvoorbeeld slechts 25. De huidige topclubs kunnen dan niet halverwege het seizoen een verse lading spelers aantrekken en moeten het doen met de vermoeid geraakte overgebleven groep. De competities zullen daardoor ongetwijfeld weer spannender worden.”
Maar meest ideale systeem zou volgens Manders echter een systeem a la het Amerikaanse basketbal zijn. ,,Daar krijgt elk jaar de slechtste club de eerste keus uit de nieuwe lichting toptalenten en mag de kampioen als laatste iemand contracteren. Daardoor is de basketbalcompetitie er ieder jaar weer spannend en onvoorspelbaar.”