Hoe kon ik ze dit aandoen ?

,,Ik snap niet hoe ik mijn kinderen zoveel pijn kon doen. Het moet echt verschrikkelijk voor ze zijn geweest. Er was overal bloed. Overal. Op de grond, het plafond, de muren…”. Huilend en nauwelijks nog te verstaan stort Geneviève Lhermitte in na een slopende procesdag in Nijvel, waar de 42-jarige Belgische terecht staat voor de gruwelijke moord op haar vijf jonge kinderen.
Heel België sidderde vorig jaar van het vreselijke familiedrama, waarbij de verwarde moeder de meisjes Yasmine (14), Nora (12), Myriam (10), Mina (7) en zoontje Mehdi (4) met een slagersmes de keel doorsnijdt.
Aanvankelijk stoïcijns hoort de vrouw de vreselijke aanklacht aan. Maar wanneer ze haar eigen verhaal mag doen gaat Lhermitte helemaal los. De al jaren depressieve vrouw vertelt hoe ze die middag haar kinderen uit school haalt en een broodje eet. Wanneer ze zich daarna in haar slaapkamer terugtrekt knapt er echter iets. Ze is op. Leeg. Ze wil dood. Maar niet alleen, de kinderen gaan mee.
,,De machine treedt in werking”, zegt ze tegen zichzelf. Vanaf dat moment is ze niet meer te stoppen. Ze vertelt dat ze een boodschap moet doen en koopt in een winkel een slagersmes. Eenmaal thuis legt ze het in de kommode en vraagt Yasmine beneden een video op te zetten.
Een voor een roept ze de kinderen naar boven. ,,Ik hou ook van jou, mama”, zegt de kleine Mehdi, voordat ze hem wurgt en de keel doorsnijdt. Vijf keer maakt ze het mes schoon en lokt ze de anderen naar hun kamer. ,,Ik heb een verrassing”, zegt ze tegen de oudere meisjes en zet ze geblinddoekt op een stoel.
Yasmine en Nora slaat ze eerst met een marmeren blad op het achterhoofd. Er ontstaat een gevecht met de meisjes, wat blijkt uit de messteken op hun handen. Maar ze delven het onderspit tegen hun dolgedraaide moeder.
Vader en ex-man Bouchaïb Moqadem heeft de zaal dan al verlaten. Hij wil het niet aanhoren, maar vlucht wellicht ook voor het andere verhaal dat Lhermitte vertelt over de bizarre driehoeksverhouding in het gezin. Vanaf het prille begin delen ze het huishouden met de mysterieuze Brusselse dokter Schaar, die zich begin jaren tachtig als beschermheer voor de uit Marokko gekomen Moqadem opwerpt. Met verbazing horen de juryleden aan hoe Schaar bijna alle kosten draagt. Hij betaalt de auto en rekent de boodschappen af.
,,Hij betaalde de vakanties en vergezelde ons overal”, aldus Lhermitte, die uiteindelijk helemaal gek wordt. ,,Ik moest zijn vieze onderbroeken wassen en hij plaste op de bril”. Maar ze durft het onderwerp niet aan te snijden, wetend dat het gezin totaal afhankelijk van hem is.
Haar bazige en agressieve man, die vaak de hort op is en soms weken in Marokko verblijft, zal de dokter er nooit uitzetten. Hij adoreert Schaar, al is er volgens Lhermitte meer. ,,Volgens mij hadden ze homoseksueel contact”
Ze walgt en wil dood, maar de kleintjes niet bij hen achterlaten. Het lukt haar echter niet zelf een mes door haar hart te steken, waarna ze 112 belt. ,,De kinderen zijn niet alleen”, zegt ze. Boven blijkt ze ze in hun eigen bedje te hebben gelegd, met naast hun hoofdje hun favoriete knuffel.