brussel bruxelles

OP STAP: Smullen van de Voerstreek

2009-05-01T23:39:00.000+02:00

Vlaamse Charme op een steenworp van Maastricht

door RONALD VEERMAN

‘s-GRAVENVOEREN - De kerkklokken van Maastricht kun je er bij wijze van spreken horen luiden en de Maas stroomt iets verderop statig ons land binnen. Nederland is zo dichtbij, maar toch ben je direct helemaal weg in de Belgische Voerstreek - een golvende groene enclave waar fietsers en wandelaars hun hart kunnen ophalen.
Ingeklemd tussen de onderkant van Zuid-Limburg en Wallonië treffen natuurliefhebbers en weekendbezoekers een oase van rust in het slechts vierduizend inwoners tellende heuvellandschap, waar de zes kleine kerkdorpjes ieder hun eigen aparte karakter koesteren.
Wie niet beter weet zou bijna vergeten dat de Belgen hier begin jaren tachtig nog met elkaar op de vuist gingen en een hevige taalstrijd uitvochten, nadat de streek van twaalf bij vier kilometer tot woede van de vele Franstaligen in officieel Vlaams en dus Nederlandstalig gebied was overgegaan.
Zo zijn op de kerk van Sint-Pieters-Voeren nog duidelijk de oude leuzen te lezen die ‘Fourons’ in langzaam afbrokkelende witte verf als Frans bestempelen. Een herinnering aan de ruzie die we letterlijk achter ons laten, wanneer we het beekdal van de vrolijk kabbelende Voer oversteken en langs de forellenvijver het Alserbos inklimmen.
Boven op de heuveltop kan niemand nog ontkennen dat de Voerstreek een Vlaams hoogtepunt is. Niet alleen vinden we hier de hoogste berg van Nederlandstalig België, maar het uitzicht is fantastisch. Niet voor niets draagt de streek de titel ‘het zolderkamertje van België’.
Al bramen plukkend is het genieten van het prachtige landschap, waarbij boomtoppen worden afgewisseld met de glooiende weilanden en de trotse kerktorens van de kleine gehuchtjes.
Hier langs de door eeuwenoude hagen omzoomde holle paden zijn reeën, vossen en de das in hun element. Prachtig zijn ook de tientallen wegkruisen die je al wandelend en fietsend passeert. Er staan er in de hele streek meer dan honderd.
Opvallend zijn eveneens de talloze boomgaarden, die zo bijzonder zijn vanwege hun hoogstamcultuur. De appels, peren en pruimen worden volop gebruikt om stroop, appelwijn en het lekkere en zacht smakende ‘Voerdrupke’ te maken, de lokale pruimenjenever.
Combineer dit drankje met een ‘stroopwafelparfait met onze lievevrouwebedstrogelei’ en het is overduidelijk dat we ons vlakbij Nederland toch echt midden in het Bourgondische en culinaire Vlaanderen bevinden. De Voerstreek is in alle opzichten smullen.
Ook de Nederlandse bierliefhebber komt daarbij aan zijn trekken en zal in ’s-Gravensvoeren en de andere plaatsjes zeker en vast Rick’s lekkere kersenbier proeven. Alleen in het pittoreske Teuven tappen ze het lokaal gebrouwen Patria en kun je na een korte pauze op een van de terrasjes langs fraaie vierkantshoeve’s en kasteeltjes het riviertje de Gulp volgen.
Het stroompje kabbelt vanuit de Voerstreek langzaam noordwaarts richting Gulpen en Valkenburg en passeert bijna ongemerkt de grens tussen Nederland en België. Ook op andere plekken stuit je als wandelaar soms ineens op een grenspaal en zet je even een paar passen in eigen land.
Iets dat ooit een stuk moeilijker was, zo blijkt uit het opmerkelijke gedenkteken dat we langs een van de bospaden aantreffen. Daarbij worden de slachtoffers herdacht die bijna honderd jaar geleden stierven nadat ze in aanraking kwamen met de elektrische draad. Deze spanden de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog tussen België en het neutrale Nederland.
De stroomdraad is ondertussen een stukje Voerse geschiedenis geworden, waarover louter nog anekdotes de ronde doen. Inderdaad net als de beruchte taalstrijd, die in de bossen van de Voerstreek alleen nog tussen de kwetterende vogels wordt uitgevochten.

OP STAP: Al trappend naar Knokke

2009-05-01T23:32:00.000+02:00

Fietsroute Belgische kust bijna klaar

door RONALD VEERMAN

DE PANNE - De Vlaamse kust was lang behoorlijk ‘stuurloos’. Maar de laatste jaren is dat snel veranderd. Niet alleen is de ongebreidelde appartementenbouw gestopt en ondergaan de meeste badplaatsen een forse opknapbeurt, bovenal is aan de Belgische Noordzee nu ook de fiets ontdekt.
Eindelijk is het mogelijk de ‘slechts’ 67 kilometer lange Vlaamse vloedlijn relaxed trappend langs te trekken. Kilometers lang pal over de boulevards fietsend is het een perfecte route om te genieten van het weliswaar drukke, maar onverwacht ook zeer diverse vermaak langs de duinen en zeedijken van onze zuiderburen.
Hoewel nog een paar laatste knelpunten moeten worden weggewerkt zijn de Vlamingen maar wat trots op hun inmiddels volledig bewegwijzerde ‘Kustfietsroute’. Via 86 kronkelende kilometers wordt zo het tegen Frankrijk gelegen De Panne met het aan Nederland grenzende Knokke verbonden.
En dat werd tijd. Want decennialang hadden wielertoeristen eigenlijk niets te zoeken aan de Vlaamse stranden. De 470 kilometer lange Noordzeefietsroute van Den Helder naar het Franse Boulogne trok noodgedwongen ver achter de Belgische kustlijn langs en wie tot voor kort toch een ommetje langs de zee wilde maken fietste zich doorgaans vast in de drukke badplaatsen.
In Nederland lijkt dat veel beter geregeld, maar met een ruim zeven keer langere kustlijn is ons land dan ook rijkelijk bedeeld ten opzichte van onze zuiderburen, die daardoor niets anders kunnen doen dan in de zomer dicht opeengepakt het zand op te zoeken.
Voor de Belgen is het rijtje van tien kustgemeenten dan ook een begrip. Bijna alle tien miljoen brengen ze jaarlijks wel een of meer dagen langs de eigen stranden door. Voor en achter de facade aan appartementen gaat dan ook meer schuil dan je op het eerste gezicht zou denken. Vooral op de fiets is dat perfect te ontdekken.
De Vlaamse kust blijkt immers afwisselender dan gedacht. Al fietsend kom je door de natuur rond De Panne, cultureel Koksijde, historisch Nieuwpoort en vervolgens strippend Middelkerke. Halverwege domineert de stadse allure van Oostende. Daarna volgt het volkse Bredene, statig De Haan, de visrestaurants van Zeebrugge, feestplek Blankenberge en last but zeker niet least het mondaine Knokke. Wie ook in de natuur wil eindigen kan zelfs nog even doorfietsen naar Het Zwin, waar reeds het Nederlandse Cadzand opduikt.
Hoewel het mogelijk is de route in beide richtingen te fietsen wordt De Panne toch min of meer als startpunt gezien. Al was het maar omdat de wind zeven van de tien dagen uit het zuidwesten waait en dit duwtje in de rug van het fietsen bijna flaneren maakt. Met de populaire Kusttram kun je eventueel weer terug.
De Belgen verwachten komende zomer veel Nederlanders aan de start. En niet alleen omdat De Panne door Plopsaland een ware pleisterplaats voor Hollandse gezinnen is geworden, maar ook de openluchtkunst van Beaufort zal tot september veel dagjesmensen trekken. Bovendien houden Nederlanders van vlakke fietstochten, wat in Belgisch Limburg inmiddels tot een boom aan Hollands fietstoerisme heeft geleid en nu dus ook aan de Vlaamse Noordzee een fietsbelletje heeft doen rinkelen.
In de badplaatsen is men dan ook druk bezig het routenetwerk verder uit te breiden. Vooral via nieuwe fietsnetwerken in het binnenland, die met handige routebordjes aan de Kustfietsroute worden gekoppeld. Zo kun je afslaan naar de fietsroutes rondom Ieper, die de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog aandoen, terwijl vanaf volgende maand ook het nabije Brugge makkelijk bereikbaar is via het nieuwe ‘Ommeland’-netwerk.
De Kustfietsroute is daarmee niet alleen een mooie verbinding tussen de kustplaatsen, maar ook een perfect startpunt om, zoals de Vlamingen het zelf zeggen, ‘verticale fietsbewegingen naar het binnenland in te zetten’.
Fietsbewegingen die overigens het best in de ochtenduren worden ondernomen. Want wie voor tienen al langs de kust wil pedaleren moet beseffen dat hij eerst nog in de ‘verticale’ schaduw van de soms zeer hoge appartementen rijdt. Met de stralen eenmaal op het kustpad is het echter zonnig trappen tot aan het laatste avondrood.

OP STAP: De ode van Ieper

2009-05-01T21:51:00.001+02:00

Het is amper kwart voor acht maar in de knusse restaurantjes aan de Grote Markt in Ieper wordt overal haastig de rekening gevraagd. Vijf minuten later is het er uitgestorven en schieten buiten honderden mensen het donkere plein over. In colonne gaat het naar de Menenpoort, waar al tachtig jaar (!) iedere avond om klokslag acht uur de ‘Last Post’ klinkt om de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog te herdenken.
Zeker nu 11 november de negentigste verjaardag van het eind van de ‘Grooten Oorlog’ markeert groeit de dagelijkse toeristenstroom onder de grote ronde boog, die de binnenstad van Ieper van het vroegere slagveld scheidt.
In 1928 werd begonnen met het blazen van de ‘groet aan de gevallenen’, een traditie die alleen tijdens de Tweede Wereldoorlog werd onderbroken. ,,Gemiddeld staan er iedere avond zo’n zeshonderd mensen onder de poort. En hun aantal neemt iedere maand toe”, aldus Peter Slosse van Toerisme Ieper, dat een ware invasie aan oorlogstoeristen beleeft.
Vooral Britten komen massaal naar het plaatsje, waar nu het prachtige ‘In Flanders Fields’-museum staat en tussen 1914 tot 1918 een van de meest zinloze veldslagen uit de geschiedenis plaatsvond. In de loopgraven rond de belegerde en totaal kapotgeschoten stad kwamen in vier jaar een half miljoen militairen om, een onvoorstelbaar slagveld waarbij ruim de helft van de slachtoffers uit het Britse leger kwam.
Van 54.896 soldaten uit The British Army werd het lichaam nooit teruggevonden, maar hun namen staan in de muren en gewelven van de poort gebeiteld. Wanneer ’s-avonds de laatste trompettonen van de Last Post wegsterven, kun je een speld horen vallen. Oud én jong is onder de indruk. In de menigte wordt menig traantje weggepinkt.
De meesten komen uit Engeland en Schotland, maar er zijn ook opvallend veel Canadezen en Australiërs. Ook Peter Nelson uit Manchester en zijn vrouw zijn bij de ceremonie aanwezig. ,,Ik heb hier geen familie verloren, maar vind het gewoon een prachtige plechtigheid. We zijn al meerdere keren geweest”.
Moria Hallen is met ze meegereisd en toont een piepklein medaillon. Erop staat de beeltenis van James Hawkworth, sergeant bij de 66ste divisie van de Royal Field Artillery die op 28 december 1917 bij Ieper om het leven kwam. ,,Het is de grootvader van een collega van mij, die het heeft meegegeven. We hebben vandaag zijn graf gezocht en gevonden. Een heel bijzonder moment.”
De hele Vlaamse ‘Westhoek’ is dan ook bezaaid met oorlogskerkhoven die de komende tijd zeker een half miljoen bezoekers per jaar gaan trekken. Daaronder ook al meer Nederlanders, die het bezoek aan de streek vaak combineren met een bourgondisch weekendje België.
“Maar ook in Noord Frankrijk, in Pas-de-Calais komen steeds meer Nederlandse toeristen,”, aldus Jacqueline Kamps, in de Benelux verantwoordelijk voor de promotie van het toerisme in dit gebied.De regio telt een aantal indrukwekkende gedenkplaatsen, zoals de Wellington Groeve in het stadje Arras. Twintig meter onder de straten ligt een uitgebreid onderaards netwerk van tunnels met een capaciteit van ongeveer 24.000 soldaten.
Vlakbij in het plaatsje Notre-Dame-de-Lorette liggen 20.000 individuele graven. In een herdenkingskapel staan de namen van duizenden vermisten gegrift, waaronder die François Faber, die zes jaar voor hij sneuvelde de Tour de France won. Verschillende musea in de streek geven een goed beeld van de oorlog. Pakkend zijn de beelden van vijandelijke soldaten die tijdens een Kerstbestand kerstliederen met elkaar zingen.
In Arras, maar zeker ook in Ieper beseft men dat het oorlogstoeristen alleen nog maar verder toe zal nemen. ,,Vooral natuurlijk richting 2014, honderd jaar na de start. Nu al merk je dat dit voor een gigantische toeloop gaat zorgen. De Eerste Wereldoorlog leeft echt als nooit tevoren”, aldus Slosse.

OP STAP: Hollands spoor in Antwerpen

2009-05-01T20:55:00.000+02:00

Een rood-wit-blauwe stadswandeling

door RONALD VEERMAN

ANTWERPEN, zaterdag
De steentjes van de Amsterdamse Dam of een glas in loodraam van koningin Juliana. Je vindt het allemaal in…Antwerpen. Jaarlijks genieten ruim een miljoen landgenoten van een weekeindje in de Scheldestad, al beseffen weinigen dat het stadscentrum niet alleen bol staat van de Vlaamse gezelligheid maar ook talloze Nederlandse schatten en verwijzingen bevat.
,,Ook in Antwerpen zelf kwam we er onlangs achter dat de herinneringen aan Nederland nogal onderbelicht bleven. Nogal vreemd natuurlijk wanneer je bedenkt dat veruit de meeste toeristen uit het noorden komen”, aldus cultuurwethouder Philip Heylen, die de nieuwe rood-wit-blauwe rondtocht samen met de Nederlandse ambassade heeft uitgezet.
Wie de wandeling ‘Hollandse sporen in Antwerpen’ op de Grote Markt start wordt meteen op de vele decoraties van het stadhuis gewezen, die allemaal door landgenoten van boven de rivieren werden vervaardigd. Zelfs nadat de Belgen zich in 1830 van Nederland losmaakten bleef de band bestaan. Zo is koningin Beatrix net als haar voorgangers nog altijd burggraaf van de stad, mede waardoor we rechts in een glas in loodraam haar moeder Juliana herkennen.
Wanneer we richting de Hoogstraat wandelen zien we links en rechts koek- en chocoladewinkeltjes, waar typische Antwerpse ‘handjes’ ons toewuiven. Hoewel een goed bewaard geheim, wordt in de wandelgids schoorvoetend erkend dat het de Amsterdamse banketbakker Jos Hakker was die de culinaire vondst in 1934 bedacht.
Plots staat we ook op een stukje Amsterdamse Dam van een vierkante meter groot, dat als onderdeel van een ludieke actie naar Antwerpen werd ‘verplaatst’. Vlakbij de plek overigens waar Pieter Pot uit Dordrecht in de vijftiende eeuw een abdij stichtte en dagelijks zelfgebakken brood uitdeelde aan de arme Antwerpenaren. Het Hollandse rozijnenbrood staat in de stad nog altijd bekend als het ‘roggeverdommeke’, al doet de royale geste je vooral afvragen hoe de Nederlanders in België toch aan hun ‘krenterige’ imago zijn gekomen.
Lopend richting het hippe ‘Zuid’ stuiten we op steeds meer Hollandse straatbordjes, die verwijzen naar het verblijf van Willem van Oranje en het verzet tegen de Scheldeblokkade die Nederland in de 19e eeuw na de Belgische afscheiding opwierp.
De Hollandse wandeling biedt overigens niet alleen historie maar brengt de bezoeker ook langs veel recente en eigentijdse verwijzingen, zoals de modezaken van Clara Froger en Ines Raspoort. Ook de winkels van de Nederlandse couturiers Marlies Dekkers en Staphan Badal worden aangedaan. De sporentocht biedt daardoor een afwisselend alternatief voor een bezoek aan de Vogeltjesmarkt of een van vele terrassen en musea in de binnenstad.

Nieuw station
De term ‘Hollands spoor’ voor Antwerpen sinds kort ook een andere associatie, nu de stad een veel betere verbinding met het noorden heeft. Treinreizigers hoeven niet meer via een omweg het tot voor kort doodlopende station binnen te rijden, maar zoeven via een splinternieuwe vier kilometer lange tunnel nu zo het historische gebouw binnen.
Niet alleen duurt de reis tien minuten korter en ben je straks met de HSL in een half uur in Rotterdam, vooral de entree in het totaal verbouwde 18e eeuwse station is indrukwekkend. De perrons liggen twintig meter lager in de opengemaakte hal, die bovendien een nieuw winkelcentrum bevat.
Ook buiten is het Astridplein, dat jarenlang totaal opgebroken was, nu opgeknapt waardoor Antwerpen eindelijk ook een nette en volwaardige entree heeft. Vanuit het station loop je zo over de Meir naar het stadscentrum en het begin van de Nederlandse wandeling. Langs de Hema, Kruidvat en de Blokker, dat wel. Nog een ‘Hollands spoor’ dus.

OP STAP: Zwijgen in Brugge

2009-05-01T17:04:00.000+02:00

De stille kracht van het ‘andere’ Brugge

door Ronald Veerman

BRUGGE, zaterdag
Het is lente in Brugge, al betekent dit ook dat hordes toeristen zich weer opmaken om het Vlaamse stadje een half jaar in bezit te nemen. Maar liefst 2,5 miljoen bezoeken jaarlijks het fraaie centrum, dat daardoor al meer rustzoekers afschrikt. Speciaal voor hen - maar bewust geruisloos - wordt nu het ‘stille’ Brugge uitgerold. Een heerlijke dagwandeling langs unieke en rustgevende plekjes, opvallend verstopt maar soms ook letterlijk op een steenworp van de bomvolle terrassen.
Het prachtig gerestaureerde Sint-Jans Hospitaal aan de Mariastraat vormt de uitvalsbasis voor de ‘stille tocht’ door de monumentale stad. Hoewel midden in de toeristische ‘gouden driehoek’ ademt het pand een opvallende rust uit, vooral ook op de verlaten binnenplaats waar slechts af en toe een lokale fietser passeert.
Binnen staat de stilte centraal in de grote zalen en zolders waar pelgrims, armen en hulpbehoevenden eeuwen geleden voor rust en verzorging kwamen. Met om te bezinnen een stille bibliotheek.
,,Steeds meer toeristen ontpoppen zich tot nieuwe ‘pelgrims’. Ze willen niet opgaan in de drukte en het lawaai van het massatoerisme, maar zelf op ontdekkingstocht en zo meerwaarde aan hun bezoek beleven. Brugge wil daar met een stilteparcours op inspelen”, aldus conservator en initiatiefnemer Joris Capenbergs.
,,We hebben bewust geen route uitgestippeld, maar een twintigtal rustige plekken in de ‘Stil als wit’-brochure aangeduid. De geïnteresseerde en rustzoekende wandelaar kan deze zonder problemen en al zwervend door het stille Brugge zelf aaneenrijgen”.
Al pratend bukt hij bij een piepklein poortje, waarna we via twee dikke deuren plots op het prachtige binnenplaatsje van het Rooms Convent staan. We horen alleen nog vogels fluiten. ,,De poort is gewoon open, maar hier komt bijna nooit iemand”, lacht Capenbergs.
Met af en toe toch een doorkijkje naar het statige Belfort doorkruizen we de steeds rustiger straatjes. De hofjes worden afgewisseld met prachtig ingerichte boekhandeltjes en kleine musea zoals het met een prachtige tuin pronkende Guido Gezellemuseum, gevestigd in het geboortehuis van de gelijknamige Vlaamse dichter.
Eindpunt, alhoewel dus niet officieel, is het Potterie-museum aan de noordzijde van de binnenstad. Hier komt bijna geen toerist en de protserige chocoladewinkels en duurgeprijsde cafés zijn ver weg.
Al komt de inwendige mens ook in dit deel van Brugge niets te kort, nadat we in een afgelegen zijstraatje bij het knusse bruine café Vlissinghe stranden. Bij de detectivekenners vooral bekend als het Brugse stamcafé van thrillerauteur Pieter Aspe en diens hoofdpersonage inspecteur Van In.
In de fraaie binnentuin nippen we zwijgend van een Brugse tripel. Het stille Brugge is een verademing. Niet verder vertellen hoor !

OP STAP: De Luxemburgse Alpen

2009-05-01T09:50:00.000+02:00

Klein Zwitserland in de Benelux

door Ronald Veerman

“Bom dia !”, zo klinkt het in vloeiend Portugees, “Welkom in Klein-Zwitserland”. We kijken verward op, maar nadat de lokale krant met de vreemde mix van Franse, Duitse en zelfs Nederlandse woorden nog eens goed is bekeken weten we het toch zeker: Dit is wel degelijk Lëtzebuerg, uiteraard beter bekend als Luxemburg.
Wandelend door de smalle straatjes van Larochette (letterlijk: klein rotsje) wordt het mysterie opgelost. De verwijzing naar het Zwitserse berglandschap is niet gelogen. Hoewel sneeuw op de bergtoppen ontbreekt wordt de streek alom als een klein alpengebied geprezen. Snel stromende riviertjes, watervallen, steile rotswanden en daarbovenop een stoer kasteel doen eigenlijk alleen de Matterhorn nog ontbreken.
De opvallende Portugese vlaggen en winkeltjes zorgen daarentegen voor een vreemd contrast en een bijna Zuid-Europese charme, die in dit stadje zelfs voor Luxemburgse begrippen uniek is.
Het bijna tweeduizend zielen tellende Larochette huisvest dan ook meer dan twintig nationaliteiten waarvan maar liefst de helft Portugese wortels heeft. Vooral in de smalle straatjes, waar uitgebreid de geuren van de Mediterrane keuken rondzweven, is dat goed te merken.
Het is een uitvloeisel van het beleid waarbij in de jaren vijftig en zestig alleen katholieke gastarbeiders welkom waren en vooral Portugezen hun weg naar het kleine land vonden. Op nog geen half miljoen inwoners telt Luxemburg nu ruim zestigduizend Portugezen, ofwel een op zes.
Niet alleen de immigranten voelen zich inmiddels thuis in de rustieke streek rond Larochette, dat met enige trots Klein-Zwitserland wordt genoemd maar ook wel bekend staat als het Müllerthal. Ook veel Nederlanders genieten jaarlijks met volle teugen van het fraaie en veelal op nog geen drie uur rijden gelegen heuvellandschap.
Reeds vanaf de drempel van het hotel of de caravan ligt de prachtige natuur hier letterlijk aan je voeten en kunnen prachtige wandelingen worden gemaakt langs mooie riviertjes als de Ernz Noire, door donkere naaldbossen of een klim naar het fraai gerestaureerde Burgkasteel.
Of het nu een kort stukje stappen is of een van de tientallen gemarkeerde lange tochten, bijna altijd zorgt het Luxemburgse landschap voor mooie plaatjes. Je onderweg vol etend met de alom aanwezige kersen, bramen en frambozen is het daarna heerlijk toeven op een van de terrasjes van mooigelegen toeristendorpjes als Berdorf en Beaufort. Of uiteraard op de ‘Bleech’, het kleine maar gezellige dorpspleintje van Larochette.
Met tal van overnachtingsmogelijkheden en de restaurantjes en cafeetjes vormt het een prachtige uitvalsbasis om het kleine Luxemburg te verkennen. Met een land zo groot als de provincie Limburg ligt immers alles binnen handbereik. Een interessante stedentrip naar hoofdstad Luxemburg of het Duitse Trier vergt slechts een half uurtje rijden en ook de glooiende wijngaarden en wijnkelders langs de Moezel zijn dichtbij.
Maar naast het verkennen van de lokale natuur zijn ook de dorpjes, kastelen en stadjes in de directe omgeving zeker een bezoek waard. Luxemburgse pareltjes als Vianden en Clervaux liggen wat verderop, maar binnen een kwartiertje zit je in Ettelbrück en het vanwege het biermerk landelijk bekende Diekirch, dat enkele leuke pleintjes heeft.
Grote trekker is en blijft echter het tegen de Duitse grens gelegen Echternach, dat op een steenworp afstand ligt en vanuit de dorpjes in het Müllerthal een prachtige (wandel)bestemming vormt. Voor een stadje van slechts vijfduizend inwoners heeft het vanwege de jaarlijkse springprocessie wereldberoemde plaatsje dan ook opvallend veel te bieden.
Vooral de enorme en reeds vanaf ver zichtbare Sint-Willibrord-abdij, het grootste bouwwerk van Luxemburg, maakt al snel duidelijk dat Echternach al meer dan duizend jaar een begrip in christelijk Noordwest-Europa is. Reeds in 698 gesticht door de gelijknamige heilige trekt de stad jaarlijks honderdduizenden bezoekers en pelgrims die niet alleen de gezellige winkelstraatjes maar vooral ook de fraaie kerken, tuinen en parken afstruinen.
Lopend langs de Orangerie en via Romeinse paviljoenen en oude patriciërshuizen trekt de historie van het groothertogdom dat tot 1890 aan ons land en het huis van Oranje verbonden was letterlijk aan je voorbij. Nadeel – of voor anderen wellicht een voordeel – is dat het Nederlands ruim honderd jaar later weer letterlijk de boventoon voert op de gezellige donderdagmarkt, wanneer vooral de bonte bloemenzee het hoofdpleintje opfleurt.
Je kunt het vooral ook zien aan de euromuntjes, die velen op de terrasjes direct driftig omdraaien in de hoop er Luxemburger Henri op te vinden en een muntensparend neefje blij te maken. Maar al te vaak zien we echter onze eigen Beatrix, een Duitse adelaar of een Franse Marianne. Zelfs het Portugese wapen duikt om verklaarbare redenen zo nu en dan op de euro’s op, waardoor we ook direct weer beseffen wat Luxemburg zo Europees, maar tegelijk ook zo uniek maakt.

OP STAP: De Belgische Provence

2009-05-01T03:01:00.000+02:00

De gastvrije warmte van de Gaume-streek

door RONALD VEERMAN

TORGNY - Nauwe straatjes, stenen huisjes met oude ronde dakpannen en overal kleurrijke bakken met bloemen en planten. Wie een middagje door het pittoreske en prachtig gerestaureerde Torgny wandelt en over de golvende velden tuurt, waant zich soms even in de Provence.
Hoewel Frankrijk in de verte gloort bevinden we ons echter ‘gewoon’ in België. Niet in Vlaanderen of de Ardennen maar in de kleine en helemaal onder in het land weggestopte Gaume, waar een aangenaam microklimaat letterlijk voor een warme ontvangst zorgt.
Wie de wildstromende riviertjes en rotspartijen van de Ardennen kent, moet wellicht even wennen bij het zien van de glooiende heuvels in het zuidelijkste puntje van België. Het zijn echter juist deze ‘cuesta’s’ die de streek haar bijzondere karakter geven en de temperatuur in de zomer – het is echt waar - heerlijk enkele graadjes extra doet oplopen.
Lager gelegen dan de rest van Franstalig België en daardoor tegelijk beschermd tegen de regenbuien en frisse noordenwinden is het heerlijk toeven in stadjes als Virton, Montquintin en vooral het rustgevende Torgny, vlakbij het drielandenpunt met Frankrijk en Luxemburg.
Een wandeling door het dorpje met zijn kalkstenen huizen en rode daken geeft een bijna middeleeuws gevoel. Niet voor niets draagt dit pareltje van de Gaumestreek de titel ‘mooiste dorpje van Wallonië’. Bijna elke blik in de hobbelige straatjes is goed voor een ansichtkaart.
Vooral de stilte die in het dorpje heerst, geeft een heerlijke rust. Al zorgen enkele winkeltjes en kleine cafeetjes voor een beetje afwisseling. Met La Grappe d’Or herbergt het piepkleine plaatsje bovendien zelfs een sterrestaurant.
Want culinair genieten kan natuurlijk ook in de ‘Belgische Provence’, dat voor de meeste Nederlanders slechts drie uurtjes rijden is. Tot de streekgerechten behoren onder meer ‘Le Paté Gaumais’ - een malse vleestaart – en ‘La Touffaye’, een voedzame maar ook zalige schotel van aardappelen, uien, spek en varkensreuzel.
Bierliefhebbers mogen uiteraard een bezoek aan de beroemde brouwerij van Orval, een van de zes officiële Belgische trappistenbieren, niet overslaan. In taverne L’ange Gardien, pal naast de brouwerij, kun je volop proeven van de in de abdij gemaakte kaas en het - in wellicht in het mooiste Belgische bierglas geschonken - Orval-bier.
Ook iets verder naar het noorden zijn het nog steeds de als een rollercoaster voortrollende heuvels die het beeld bepalen en vanuit plaatsjes als Florenville en Chassepierre prachtige vergezichten geven langs de vallei van de Semois, die prachtig door het landschap meandert. Op de soepel stromende rivier is het in het voorjaar en de zomermaanden dan ook heerlijk kanoën langs de dorpjes en campings van de Gaume, die langzaam ook door steeds meer Nederlanders ontdekt worden.

OP STAP: Mode en Madammen in Hasselt

2009-05-01T02:03:00.000+02:00

Vrouwvriendelijke winkelstad

door RONALD VEERMAN

Wie aan de combinatie Limburg en gezellig shoppen denkt komt eigenlijk direct met het knusse Maastricht op de proppen. Bij onze zuiderburen gaat die logica echter niet op. Daar staat die combinatie maar voor één ding: Hasselt. Een moderne en ruim opgezette ‘Madammen’-stad in Belgisch Limburg, met een fors stempel op mode en kleding en garant staand voor urenlang winkelplezier.
Haar status als hoofdstad van Belgisch Limburg heeft Hasselt te danken aan de splitsing van Nederland en België, nu 175 jaar geleden. Wij kregen ons deel van Limburg, inclusief hoofdstad Maastricht, en de Vlamingen vonden hun nieuwe centrum in het vroegere ‘Hasellud’, wat zoveel betekent als ‘veel hazelaars’.
Hoewel in de schaduw van toeristentrekkers als Brugge, Gent en Antwerpen heeft de ook om zijn jenever bekendstaande plaats sinds kort en met groeiend succes een nieuwe bezoekersdoelgroep aangeboord: ‘Madammen’. Het liefst ook zoveel mogelijk uit het zeer nabij gelegen Nederland.
Dwars door de binnenstad is inmiddels een heuse Madammen-wandeling uitgezet, die Hasselt van haar meest vrouwelijke kant laat zien. Allerlei dames die in de loop der jaren veel voor de stad betekenden zijn letterlijk op een voetstuk geplaatst. Ook zijn er tal van andere kunstzinnige vrouwenbeelden, zoals de mooie ‘vrouw in de zon’ en een beeld van de ‘onbekende oorlogsvrouw’. Zelfs stripheldin Wiske wordt geëerd.
Natuurlijk worden onderweg ook allerlei andere ‘vrouwenzaken’ wandelend gepasseerd of aangedaan. Van het nonnenklooster en een voormalig heksenverzamelpunt tot zelfs de club van sigaren rokende Hasseltse madammen.
Uiteraard wordt evenmin het zeer interessante Stedelijk Modemuseum niet vergeten. In dit moderne gebouw is in de loop der jaren een prachtige collectie kledingstukken bijeengebracht, die een fraai en uitvoerig overzicht laat zien van de ontwikkeling van de mode tussen de 18e eeuw en nu.
Niet alleen in België maar ook in Parijs, Londen en New York werden vele prachtige jurken en andere kledingstukken uit garderobes van onder meer Coco Chanel, Christian Dior en Yves Saint-Laurent aangekocht.
Wie het museum uitwandelt loopt vervolgens zo de winkelstraten van Hasselt in en ziet direct dat de stad niet overdrijft door zich trots als ‘modestad’ te afficheren. Het winkelaanbod is ronduit enorm en blijkt op Antwerpen na zelfs het grootst van heel Vlaanderen.
Terwijl je in de Demerstraat, Hoogstraat en Albertstraat veel bekende ketens vindt zullen fijnproevers vooral genieten op de Havermarkt en met name ook in de chique Kapelstraat. Hier zijn tal van boetieks en speciaalzaken gevestigd waar je je aan de prachtigste creaties kunt vergapen. Zo kun je voor internationale houtcouture terecht bij ‘Jeurissen’, terwijl ‘Handsome’ creaties van Belgische toppers als Dries van Noten en Ann Demeulemeester toont.
Ministers en zakenlui komen zelfs speciaal naar de Kapelstaat om er bij ‘Helsen’ een maatpak te scoren. De laatste jaren is het echter vooral zoon Stijn Helsen die internationaal aan de weg timmert en inmiddels menig beroemdheid kleedt. Zijn winkel vind je even verderop.
Vergeet ook niet even door te steken naar de Havermarkt, waar in het oude postkantoor de grote en hippe cadeauwinkel ‘Donum’ gevestigd is. Hier vindt je alles van Alessi tot Philip Stark, maar bijvoorbeeld ook het fraaie aardewerk van de uit de regio afkomstige Pieter Stockmans.
Dat Hasselt het voor de winkelfan goed voor elkaar heeft blijkt ook uit de opvallend autoluwe en compacte binnenstad, waar stadsbussen af en aan rijden. Deze zijn volledig gratis en pendelen naar de parkeerplaatsen buiten het centrum.
Toch verdient de plaats de titel ‘meest vrouwvriendelijke stad van Vlaanderen’ wellicht nog het meest door de mogelijkheden die het ‘madammen’ biedt om tijdens het shoppen ook de rest van het gezin een plezierige middag te laten beleven.
Zo blijken de meeste ‘meneren’ dol op een bezoek aan het mooie Jenevermuseum en de daar aan gekoppelde gezellige wandeling. Niet in de laatste plaats omdat daar onderweg twee lekkere koude borreltjes bij inbegrepen zijn.
En voor kleine kinderen die een dag winkelen eigenlijk maar niets vinden is er het voor jonge moeders ideale ‘Huis van het Kind’ in de Maastrichterstraat. Hier kan iedereen zaterdag, woensdagmiddag of tijdens de vakanties baby’s en peuters met een gerust hart voor een paar uur achterlaten.
Deskundige opvang zorgt voor een ochtend of middag vermaak. Kosten: drie uur voor 2,50 euro. In Hasselt parkeer je je kroost nota bene goedkoper dan je auto !

Scheve schaatsen

2009-01-04T19:47:00.000+01:00

Voor een echte Hollandse schaatsfan is het ronduit frustrerend om vanuit het buitenland de toenemende ijspret in Nederland te aanschouwen. Terwijl vrienden en familie thuis op de ijzers staan en genieten van koek en sopie is het zelfs vanuit het nabije België al flink afzien.
Hoewel het er steviger vriest, is daarmee een schaatsbaan nog niet zomaar gevonden. Dichtgevroren Vlaamse vaarten of een mooie plas waar een tochtje gemaakt kan worden ontbreken immers totaal.
De zeldzame Belg die een baantje wil trekken doet dat doorgaans in een krappe ijshockeyhal en huurt daar voor een uurtje twee ijzers. ‘Snelschaatsers’ met noren zijn er vaak niet eens welkom.
Zo makkelijk geven we het echter niet op. Met de ingevette Vikingen in de kofferbak wordt de zoektocht toch beloond. Een verlaten vijver in het park. Voordat de ijzers onderzitten klinkt echter al de eerste waarschuwing. ,,Pas op hoor, dat je er niet doorzakt”, roept een voorbijganger.
Maar we zetten door. Het ijs kraakt, doch is duidelijk dik genoeg. We zijn gewoon de eersten en hebben bovendien direct bekijks. Vanaf de kant aanschouwen Belgische blikken het Hollandse familietafereeltje met slee en Friese doorlopertjes.
Echter niet voor lang. Plots klinkt het fluitje. Aan de kant staat oom agent. ,,Direct er af. Schaatsen is hier verboden”. Protesteren helpt niet. De ‘ijsmeester’ van het park van Tervuren staat op zijn strepen. ,,Het is te dun. Bovendien gaan de vissen dood. We gaan het waterpeil verlagen zodat alles kan inzakken.”
Even verderop dromt ondertussen het publiek samen voor de jaarlijkse mountainbiketocht. Dé Belgische wintersport. Superster Sven Nijs heeft er eenzelfde status als bij ons zijn naamgenoot Sven Kramer.
Een Vlaamse opvolger van schaatsbelg Bart Veldkamp zal er dan ook wel niet snel komen. Ook al trainen momenteel drie Vlamingen fanatiek voor de Elfstedentocht en werd vorige maand een heus nationaal allround-kampioenschap georganiseerd.
In Eindhoven weliswaar, want in België ontbreekt nog altijd een echte schaatspiste. Kris Schildermans uit Neerpelt won afgetekend en heeft maar een doel: de Olympische Spelen in Vancouver. Gezien zijn winnende tijd van 41,64 op de 500 meter zal deelnemen daar voor hem belangrijker zijn dan winnen.

België wordt Jurassic Park

2008-12-23T17:36:00.001+01:00

,,Welkom in Jurassic Park !”, zo kopte gisteren een Belgische krant. Op de voorpagina een vergeelde foto uit de jaren tachtig, met daarop de ex-premiers Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene in een gezellig onderonsje.
België is verbijsterd over de onverwachte benoeming van de 72-jarige 'fossiele' Martens tot informateur. Een stap die in Nederland zou neerkomen op een verzoek van koningin Beatrix aan Dries van Agt om alsnog een vierde kabinet Lubbers in elkaar te knutselen.
Ook de al bijna twintig jaar buiten beeld zijnde Martens zal ongetwijfeld verbaasd hebben gereageerd op het telefoontje van het paleis. De politicus in ruste stond op dat moment nog in de rij bij de ‘Temple of Terror’ in Disneyland, met aan zijn hand zijn 11-jarige tweeling uit zijn tweede huwelijk.
Het sprookjeskasteel in Parijs achter zich latend bedacht hij zich echter geen moment. Zijn geliefde België riep en hij kende de weg nog. Met de kinderen nog op de achterbank scheurde hij zonder omzien rechtstreeks naar het Brusselse spookpaleis van koning Albert, waar hij een radeloze vorst aantrof.
,,Albert is in paniek. Hij vecht voor zijn koninkrijk”, zo melden intimi, die niet eens gek opkeken van de noodgreep van de geplaagde koning. Nu de twee taalgroepen elkaar al anderhalf jaar de tent uitvechten, België economisch op instorten staat en Alberts land op een staatkundig failliet aankoerst, rest hem niets anders dan terug te grijpen op de allerlaatste Belgen in zijn koninkrijk.
Bijna als een melaatse werd diens nieuwe ‘verkenner’ Martens de afgelopen jaren in de Belgische politiek behandeld, nadat zelfs zijn eigen christen-democratische CD&V hem in de jaren negentig bij het grofvuil had gezet. Ondanks de negen (!) kabinetten die hij sinds 1979 leidde werd binnenslands nooit meer naar zijn mening gevraagd, laat staan dat die bij partijgenoten als Yves Leterme enige impact had.
Opmerkelijk genoeg ook niet bij zijn partijgenoot en voormalig kabinetschef Jean-Luc Dehaene, Martens’ opvolger die eind jaren negentig de scepter over België zwaaide en ondertussen nog de enige lijkt die én capabel én bereid is tijdelijk een noodregering te leiden.
,,Als Dehaene al zegt dat hij ‘een politicus van de vorige eeuw’ is, wie is Martens dan wel”, zo vroegen de Belgische media zich gisteren af. Al zien ze tegelijk in dat de terugkeer van de vaak als kleurloos en gesloten omschreven christen-democraat misschien de enige logische zet is. ,,Een ding is zeker. Martens is niet voor zichzelf bezig. Hij ambieert niets en kan wellicht juist daardoor het onderlinge wantrouwen doorbreken”
Terwijl Leterme en anderen tijdens de feestdagen hun wonden likken na het dramatische politieke jaar kan 2008 voor Martens niet meer stuk. Niet alleen maakt hij politiek een glorieuze comeback, maar ook privé vond hij dit jaar het grote geluk.
Zijn onverwachte huwelijk met oud-minister en partijgenote Miet Smet werd deze zomer door vriend en vijand als een waar sprookje omschreven. Koppel van het jaar en ‘de Belgische Charles en Camilla’, zo roddelden de ‘boekskes’. Onder collega-politici was immers bekend dat de twee al sinds de jaren zeventig smoorverliefd waren.
,,Het is een droom die uitkomt”, straalde een overgelukkige Smet, die bewindsvrouw was in vier van Martens’ vechtkabinetten. Ook de vrome katholiek ontdooide op een ongekende manier toen hij eindelijk zijn ware gevoelens kon tonen. In een openhartig tv-gesprek sprak de ex-premier onlangs tot verbijstering van menig Vlaming uitgebreid over de verschillende vrouwelijke orgasmes.
,,We gaan er mooie feestdagen van maken. Al denk ik dat ik het kerstdiner deze week alleen zal moeten voorbereiden”, lacht Smet, die beseft dat haar echtgenoot enkele drukke weken wachten. ,,Hopelijk duurt het allemaal niet te lang”.
Onder de titel ‘oude liefde roest niet’ kan Martens daarna een nieuw en wellicht laatste hoofdstuk aan zijn vorig jaar verschenen biografie toevoegen. Het reeds duizend pagina’s tellende boek, dat onverwacht dus nog niet gesloten bleek.

Terugkeer van de Belgenmop

2008-12-19T17:33:00.002+01:00

Decennialang was het in Nederland goed gebruik flauwe grappen te maken over die ‘domme’ Belgen met hun friet en bier. Maar de onder Hollanders zo geliefde Belgenmop leek een stille dood gestorven.
Het beeld van het roomse België als ingedut landje vol corrupte politici en oude denkbeelden werd ongemerkt bijgesteld. Vooral ook door een groep zelfverzekerde Vlamingen die het minderwaardigheidscomplex richting de ‘grote buur’ van zich af schudde en aan een – deels van Nederland gekopieerde - modernisering werkte.
De dioxine-crisis en de affaire Dutroux leken eind jaren negentig de laatste stuiptrekkingen van het zich vaak belachelijk makende België. De taalstrijd in de Voerstreek was zelfs allang vergeten.
Vooral het paarse elan van premier Verhofstadt gaf de Belg extra zelfvertrouwen en deed hen recent zelfs lachend neerkijken op Nederland, dat na de moorden op Fortuyn en Van Gogh een chaotische periode door maakte.
Dat gebeurde op een moment dat ‘ne Ollander’ allang niet meer automatisch in de lach schoot bij de naam ‘België’. De buik vol hebbend van het overgereguleerde Nederland, dat vaststond in verstikkende files en waar je maanden op een operatie moest wachten versterkte juist dat andere, romantische beeld van België. Het land met dat zachte taaltje waar iedereen lacht, zoals Het Goede Doel in de jaren tachtig al zong.
Niet alleen rijke landgenoten vluchtten voor de fiscus, maar ook honderdduizend ‘gewone’ Nederlanders namen de wijk naar Vlaanderen. Gelokt door goedkope huizen, goed onderwijs en een perfecte gezondheidszorg. Een plek bovendien waar ‘druk, druk druk’ plaatsmaakte voor een Bourgondische levensstijl.
Maar het zo ‘prettige’ België blijkt slechts schijn. Vooral omdat Verhofstadt alle tegenstellingen en de politieke en financiële problemen zorgvuldig had weggemoffeld.
Zijn opvolger Leterme erfde daarmee een nog altijd nodeloos ingewikkeld en vrijwel failliet land, dat in zijn gezicht ontplofte toen hij het probeerde te veranderen. Door massaal Waals verzet, maar vooral omdat hij zelf al blunderend door het ijs zakte.
Wat rest is een gespleten en onbestuurbaar koninkrijk, dat z’n grootste bank verloor en diep in de schulden zit. Een land dat eigen kranten als bananenrepubliek omschrijven en waar gezaghebbende columnisten openlijk vergelijkingen maken met Wit-Rusland en Ceaucescu.
Een land dat tijdens de ergste economische crisis in honderd jaar niet bestuurd wordt en waar een kleine elite via vriendjespolitiek en dubbele petten angstvallig in het zadel probeert te blijven.
Ingrediënten genoeg dus voor een nieuwe reeks Belgenmoppen, ware het niet dat de situatie te onvoorstelbaar en triest is om een leuke grap over te maken.
Ronald Veerman

Soldaten zonder pint

2008-12-12T17:30:00.000+01:00

Belgische soldaten zullen voortaan op vredesmissie hun geliefde pintje moeten missen.
De Belgische minister Pieter de Crem (Defensie), die deze maand zelf in opspraak kwam wegens vermeend drankmisbruik, wil het leger van onze zuiderburen volledig droogleggen.
De militaire top maakte gisteren bekend dat vanaf 1 maart bij operaties over de grens geen druppel alcohol meer wordt toegestaan. Ook de zogenaamde ‘two can rule’, waarbij militairen na diensttijd ’s-avonds twee biertjes mogen drinken, wordt geschrapt.
Daarmee wil de Belgische legerleiding een eind maken aan het toenemende aantal jonge militairen dat vroegtijdig naar huis wordt gestuurd vanwege overmatig drankgebruik. Vorig jaar waren er dat een tiental, maar dit jaar zijn het er al dik twee keer zoveel. ,,Er mag geen verband meer zijn tussen defensie en alcohol. Ons imago moet verbeteren”, zo verdedigt een hoge militair de maatregel.
Een opmerkelijke uitspraak, nadat juist minister De Crem onlangs zelf onder vuur lag wegens een alcoholrel. Dat gebeurde nadat een in New York werkende Belgische barmeid op haar blog had beweerd dat de bewindsman urenlang ‘stiepelzat’ in een café had gezeten en het samen met enkele collega’s op kosten van de belastingbetaler op een zuipen zette.
De vrouw werd vervolgens ontslagen na een telefoontje van Defensie, maar De Crem ontkent dat hij daar actief de hand in heeft gehad. De minister bestreed ook het voorval in alle toonaarden en reageerde woest op het verhaal, waarbij hij uithaalde naar het fenomeen weblog. ,,Tegen zulke zaken kun je je niet verdedigen”, stelde hij.
Hoewel Defensie ontkent dat het alcoholverbod samenhangt met de pijnlijke rel ziet zijn voorganger en grote opponent André Flahaut dat anders. ,,De militairen worden nu gestraft omdat De Crem niet kan drinken. De maatregel is alleen bedoeld om de minister niet in de verleiding te brengen wanneer hij de troepen bezoekt.”

Hoe kon ik ze dit aandoen ?

2008-12-08T17:27:00.000+01:00

,,Ik snap niet hoe ik mijn kinderen zoveel pijn kon doen. Het moet echt verschrikkelijk voor ze zijn geweest. Er was overal bloed. Overal. Op de grond, het plafond, de muren…”. Huilend en nauwelijks nog te verstaan stort Geneviève Lhermitte in na een slopende procesdag in Nijvel, waar de 42-jarige Belgische terecht staat voor de gruwelijke moord op haar vijf jonge kinderen.
Heel België sidderde vorig jaar van het vreselijke familiedrama, waarbij de verwarde moeder de meisjes Yasmine (14), Nora (12), Myriam (10), Mina (7) en zoontje Mehdi (4) met een slagersmes de keel doorsnijdt.
Aanvankelijk stoïcijns hoort de vrouw de vreselijke aanklacht aan. Maar wanneer ze haar eigen verhaal mag doen gaat Lhermitte helemaal los. De al jaren depressieve vrouw vertelt hoe ze die middag haar kinderen uit school haalt en een broodje eet. Wanneer ze zich daarna in haar slaapkamer terugtrekt knapt er echter iets. Ze is op. Leeg. Ze wil dood. Maar niet alleen, de kinderen gaan mee.
,,De machine treedt in werking”, zegt ze tegen zichzelf. Vanaf dat moment is ze niet meer te stoppen. Ze vertelt dat ze een boodschap moet doen en koopt in een winkel een slagersmes. Eenmaal thuis legt ze het in de kommode en vraagt Yasmine beneden een video op te zetten.
Een voor een roept ze de kinderen naar boven. ,,Ik hou ook van jou, mama”, zegt de kleine Mehdi, voordat ze hem wurgt en de keel doorsnijdt. Vijf keer maakt ze het mes schoon en lokt ze de anderen naar hun kamer. ,,Ik heb een verrassing”, zegt ze tegen de oudere meisjes en zet ze geblinddoekt op een stoel.
Yasmine en Nora slaat ze eerst met een marmeren blad op het achterhoofd. Er ontstaat een gevecht met de meisjes, wat blijkt uit de messteken op hun handen. Maar ze delven het onderspit tegen hun dolgedraaide moeder.
Vader en ex-man Bouchaïb Moqadem heeft de zaal dan al verlaten. Hij wil het niet aanhoren, maar vlucht wellicht ook voor het andere verhaal dat Lhermitte vertelt over de bizarre driehoeksverhouding in het gezin. Vanaf het prille begin delen ze het huishouden met de mysterieuze Brusselse dokter Schaar, die zich begin jaren tachtig als beschermheer voor de uit Marokko gekomen Moqadem opwerpt. Met verbazing horen de juryleden aan hoe Schaar bijna alle kosten draagt. Hij betaalt de auto en rekent de boodschappen af.
,,Hij betaalde de vakanties en vergezelde ons overal”, aldus Lhermitte, die uiteindelijk helemaal gek wordt. ,,Ik moest zijn vieze onderbroeken wassen en hij plaste op de bril”. Maar ze durft het onderwerp niet aan te snijden, wetend dat het gezin totaal afhankelijk van hem is.
Haar bazige en agressieve man, die vaak de hort op is en soms weken in Marokko verblijft, zal de dokter er nooit uitzetten. Hij adoreert Schaar, al is er volgens Lhermitte meer. ,,Volgens mij hadden ze homoseksueel contact”
Ze walgt en wil dood, maar de kleintjes niet bij hen achterlaten. Het lukt haar echter niet zelf een mes door haar hart te steken, waarna ze 112 belt. ,,De kinderen zijn niet alleen”, zegt ze. Boven blijkt ze ze in hun eigen bedje te hebben gelegd, met naast hun hoofdje hun favoriete knuffel.

Zo gaat ons voetbal kapot !

2008-12-02T10:56:00.001+01:00

De verkoop van Klaas-Jan Huntelaar aan Real Madrid is de doodsteek voor het Nederlandse voetbal. ,,Dit moet stoppen. Zo wordt alles door het grote geld kapot gemaakt. Het kost Ajax wellicht het kampioenschap en ook deelname aan de Champions Leaque”.
Dat is niet de mening van een doorsnee Ajax-fan, maar van europarlementariër én fervent PSV-supporter Toine Manders. ,,Natuurlijk wil ik dat PSV kampioen wordt. Maar niet op deze manier.”
De VVD-er zint op Brusselse maatregelen die de rijke clubs eindelijk aan banden moeten leggen. ,,De competities moeten weer eerlijker worden. Zo is er straks echt niets meer aan”.
Voor Manders is de transfer van Huntelaar het bewijs dat het Europese voetbal totaal verziekt is door de enorme geldbedragen en de ordinaire handel in soms piepjonge spelers. ,,Real Madrid koopt zomaar de beste speler bij Ajax weg, terwijl die geblesseerd is. Alleen maar omdat ze Van Nistelrooy een paar maanden moeten missen.”
Dat daarmee de kansen voor AZ en zijn eigen PSV groeien om de landstitel te grijpen stemt hem eerder droevig. ,,Al zijn ze net zo goed slachtoffer. Kijk bijvoorbeeld naar Alex, die twee jaar geleden de beste speler op de Nederlandse velden was. Nu zit hij al twee jaar op de tribune bij Chelsea, komt nauwelijks aan spelen toe maar verdient wel 3 miljoen euro per jaar.”
Manders, die vanmiddag KNVB-voorzitter Kessler en NOC/NSF-voorvrouw Erika Terpstra ontvangt, wil daarom alles in het werk stellen om het voetbal in Europa weer eerlijker en daardoor ook spannender te worden.
Zo wil de VVD-er opnieuw proberen de beroemde 6+5 regel te lanceren, waarbij clubs nog slechts vijf buitenlandse spelers mogen opstellen. Het plan stuit tot dusver echter op de Europese regels van vrij verkeer, die ‘discriminatie’ tussen Europese spelers niet toelaat.
,,Een alternatief plan waar we nu aan werken is een limiet aan het aantal contractspelers. Bijvoorbeeld slechts 25. De huidige topclubs kunnen dan niet halverwege het seizoen een verse lading spelers aantrekken en moeten het doen met de vermoeid geraakte overgebleven groep. De competities zullen daardoor ongetwijfeld weer spannender worden.”
Maar meest ideale systeem zou volgens Manders echter een systeem a la het Amerikaanse basketbal zijn. ,,Daar krijgt elk jaar de slechtste club de eerste keus uit de nieuwe lichting toptalenten en mag de kampioen als laatste iemand contracteren. Daardoor is de basketbalcompetitie er ieder jaar weer spannend en onvoorspelbaar.”

Europese Roerganger

2008-11-26T09:33:00.000+01:00

Wat is nodig om Europese burgers en bedrijven een diepe recessie uit het hoofd te praten en hoeveel overheidsgeld moet er in de markt gepompt om de economie weer aan te zwengelen ?
Gisteren leek Brussel even de echte hoofdstad van Europa, nadat commissievoorzitter Barroso er een EU-stimuleringspakket van liefst 200 miljard presenteerde. Een bedrag van omgerekend 1,5% van het nationaal inkomen van de 27 lidstaten,
De Europese Commissie aan het economische roer van de unie. Althans, dat was toch het beeld dat de Portugees wilde achterlaten. Maar schijn bedriegt. Brussel heeft niet alleen nauwelijks economische macht, maar al helemaal geen geld.
Veel meer dan een oproep aan de lidstaten om al het nodige te doen om de economie een oppepPer te geven was de boodschap dan ook niet. Met daarbij voor Barroso als pijnlijk feit dat tal van landen zijn visie niet eens hebben afgewacht.
,,Bijzondere omstandigheden vragen om bijzondere maatregelen”, klonk het in Brussel. Maar dat weten ze in de hoofdsteden natuurlijk al een tijdje en is ook de reden waarom het gros van de ‘Brusselse’ impuls door de lidstaten allang is aangekondigd. De Britten verlaagden de belastingen, Nederland spendeert zes miljard en ook Duitsland, Spanje en Italië beloofden reeds tientallen miljarden aan extra overheidsuitgaven en andere prikkels.
Wie nog steeds droomt van een Brusselse ‘gouvernement economique’ weet sinds gisteren dat dit voorlopig een utopie blijft. Daarvan zou wel sprake zijn geweest indien Brussel een hard kader had geschapen over welke maatregelen wel of juist niet moeten volgen. Met daarbij strikte aanbevelingen richting lidstaten om - afhankelijk van hun situatie - een grotere of juist kleinere inspanning te doen.
Zonder geld en echte macht werpt Barroso de economie geen reddingsboei toe, maar komt hij slechts met een ‘gereedschapskist’. Een kist die echter zo vol met timmergerei zit dat landen er onbeperkt in kunnen graaien.
Sommigen doen dat naar hartelust, maar andere voelen er juist niets voor om met staatssteun of belastingverlagingen overheidsgeld te ‘verbranden’ zoals in de jaren zeventig.
Veel meer dan hopen dat lidstaten een verstandig en toekomstgericht beleid uitzetten om de crisis aan te pakken kan Brussel daarom niet. Sommige zullen meer dan 1,5% willen doen en anderen juist minder. Al zeggen bedragen hier niets. Zo pompt Italië officieel 80 miljard in haar economie, maar is dit slechts 5 miljard aan ‘nieuw’ geld.
Het enige echte signaal dat de landen uit Brussel wilden en ook kregen is dat de Commissie komend jaar vooral niet lastig zal doen. Staatsteunregels soepeler, structuurgelden sneller uitbetaald en de afspraken uit het Stabiliteitspact zo ver als mogelijk opgerekt.
,,We versoepelen het pact niet?, benadrukte Barroso. Op zich juist, maar de landen die hun tekorten nu door de 3% mogen laten schieten zijn wel degenen die de afgelopen jaren hun middelvinger opstaken naar die andere zo belangrijke afspraak uit het pact: in goede tijden je begroting op orde brengen.
Een kwalijke zaak waarbij Brussel de laatste jaren veel meer haar tanden had moeten tonen en een deel van de financiële ellende was voorkomen. Een te meer het bewijs dat Barroso, die in zijn jonge politieke jaren nog met Mao heulde, niet de grote economische ‘roerganger’ is die hij pretendeert te zijn.
Marijn Jongsma en Ronald Veerman

Stammenstrijd

2008-11-21T09:30:00.000+01:00

‘Plant eens een boompje’, klinkt het in België. De oproep is het gevolg van een landelijke actie om - voor een schoner milieu en meer natuur - het aantal bomen met een miljoen vergroten.
Wie in zijn tuin, erf of bedrijfsterrein een nieuwe beuk, berk of eik ingraaft kan deze sinds de zomer aanmelden op een speciale website. De teller staat inmiddels op ruim negentigduizend stuks, maar het streefdoel staat pas voor 2012.
België wordt daarmee nog geen Finland of Zweden, maar wie bij onze zuiderburen de natuur intrekt komt op zich ook nu al weinig te kort. Bijna een kwart van het land is met bomen bedekt, ofwel ruim twee keer zoveel als in Nederland.
Uiteraard zijn de Ardennen ‘hofleverancier’. Maar zelfs vlak buiten Brussel tref je tientallen kilometers aan ongerepte bossen. Met onder de rook van de stad vaak totale rust en geen overvolle parkeerplaatsen.
Wellicht ook omdat het bij de bewegwijzering, paden en informatieborden in het Brusselse Zoniënwoud een typisch Belgisch rommeltje is, waardoor menigeen de weg kwijtraakt of na een uur wandelen doodloopt op een razende snelweg.
België zou België natuurlijk niet zijn wanneer daar niet een taalkwestie aan ten grondslag ligt. Het fraaie Zoniënwoud ligt immers exact op het ‘drielandenpunt’ Vlaanderen, Wallonië, Brussel. De scherpe scheidslijn loopt er dwars door de bomenrijen.
Maar gelukkig ziet men in dat dit moet veranderen. ,,De wandelpaden kunnen niet ophouden aan de taalgrens”, zo stelden onlangs drie gewestelijke ministers, die beloofden de handen ineen te slaan voor een fraai netwerk van wandel-, fiets-, en ruiterpaden.
Al betekent die natuurlijke vrede nog niet lang niet dat het hier koek en ei is tussen onze ruziënde zuiderburen. Zo hebben twee Franstalige ministers onlangs tot woede van de Nederlandstaligen brandhout gemaakt van een Vlaams plan om een proefbos met genetisch gemanipuleerde populieren te beplanten.
De door het Vlaams Instituut voor Biotechnologie ontwikkelde transgene populier blijkt veel meer ethanol te produceren dan ‘gewone’ bomen. ,,Elke drie jaar takken afzagen en de biobrandstof in je auto gooien. Veel makkelijker dan maïs of koolzaad”, aldus de trotse onderzoekers.
Maar twee federale ministers uit Wallonië houden het tegen. Onder meer omdat de bomen resistent zouden zijn voor antibiotica. Vlaanderen pikt het niet en is naar de Raad van State gestapt. Het is echter de vraag of die de ordinaire stammenstrijd weten te ontwarren. Immers het zoveelste ingewikkelde conflict tussen beide taalgroepen, waar zelfs de meest doorgewinterde juristen door de bomen het bos niet meer zien.

Leve Europa !

2008-11-19T18:07:00.000+01:00

Het woord ‘IJslandspaarder’ keert ongetwijfeld terug in de komende Dikke van Dale. Al zal men zich over een jaar of twintig afvragen wat het ook weer betekende.
Tegen die tijd immers zal het geplaagde eiland een van de – wellicht - veertig lidstaten van de Europese Unie zijn en in plaats van de IJslandse kroon al jaren met euro’s betalen.
Want de EU is ‘hot’ nu de kredietcrisis hard om zich heen slaat en landen die het lidmaatschap of de euro altijd meden met hangende pootjes aan de deur kloppen.
,,Wel de lusten, niet de lasten”, was steevast het verwijt naar onder meer IJsland, Zwitserland en Noorwegen, die waar mogelijk tegen Europa aanschurken maar voor hen ongunstige Brusselse bemoeienis simpel naast zich neer leggen.
Maar sinds de crisis piepen ze wel anders. Vooral in IJsland, met een ingestorte economie, gekelderde munt en hyperinflatie. Volgend jaar al moet de aanvraag voor het EU-lidmaatschap er de deur uit. Wie weet volgen de Zwitsers en Noren straks ook. In Brussel vinden ze het in ieder geval prachtig, want weer eens wat anders dan praten met Macedoniërs of Moldaviërs.
Elders in Scandinavië wordt duidelijk dat ook een EU-lidmaatschap alleen onvoldoende is, nu duidelijk is dat euro en eurozone echte schokbrekers zijn. De kritische Denen als Zweden zien in dat ze alsnog van hun kwetsbare kronen afmoeten en bereiden nieuwe referenda voor.
Ja, zelfs bij de Britten groeit het besef dat hun geliefde munt toch niet zaligmakend is. Zeven jaar terug telde je bijna twee euro neer voor een pond, maar nu nog amper een. Bovendien dreigen een diepe recessie, deflatie en dik twee miljoen werklozen.
Landen als België, Portugal en Griekenland weten maar al te goed wat die eurogeborgenheid betekent. Hun franken, escudo’s en drachme’s waren anders een prooi voor speculanten geweest.
Iets dat ook Ierland inziet. ,,Zonder unie en euro zouden waren we nu een tweede IJsland”, zo stelde premier Brian Cowen, wiens oververhitte eiland harde klappen krijgt. Van rijkste lidstaat plots de brekebeen, met een ingestorte huizenmarkt en een begrotingstekort van 8 procent. Zelfs Poolse loodgieters pakken er hun spullen weer.
Opmerkelijk is dat het land door al die ellende ineens voor het weggestemde Verdrag van Lissabon is. Slechts 39 procent is nog tegen. Het schetsen van doemscenario’s om hen te overtuigen is met de huidige actualiteit niet meer nodig.
Het bemoeizuchtige Brussel dus plots als veilige haven. Indien het lukt om het Verdrag zo alsnog te ratificeren heeft de crisis Europa met forse problemen, maar ook met een zorg minder opgezadeld.

Roodstapper

2008-11-12T12:08:00.002+01:00

Bent u ook een ‘roodstapper’ ? In België maakt men zich zorgen over het al grotere aantal wandelaars dat dagelijks door het rode licht loopt en daarmee zichzelf en het verkeer in gevaar brengt.
Een op de drie zuiderburen negeert te voet het stopteken, een forse toename waardoor de lokale politie met extra controles is gestart. ,,Wie betrapt wordt moet verplicht op verkeerscurcus”, zo staat het dreigend op een stoplichtpaal in het Vlaamse Tervuren.
Met de roodstapper heeft het toch al fraaie Belgische verkeersjargon er weer een nieuwe term bij. Want net als op tal van andere terreinen zijn onze zuiderburen ook op de weg natuurlijk goed in het verzinnen van een eigen Vlaamse terminologie.
Luisterend naar de dagelijkse verkeersinfo levert soms fraaie zinnen op. Belgen rijden in de eerste plaats niet over de weg maar over de baan. Ook niet over de snelweg, maar over de ‘autostrade’, die bovendien nog gewoon E411 of E314 heten in plaats van A2 en A4.
Soms gaat het lekker snel, maar bij file wordt het plots ‘blokrijden’. Al klinkt het nog mooier indien sprake is van langzaam rijdend en stilstaand verkeer, door de Belgen prachtig ‘accordeonfile’ genoemd. Kort en duidelijk. Ook voor doorrijden na een ongeval is er een schitterende ingeburgerde term: ‘vluchtmisdrijf’.
Maar ook wie gevaarlijk ‘voorbijsteekt’ (inhaalt), met de ‘faren’ (groot licht) rijdt of zijn ‘pinker’ (richtingaanwijzer) op de verkeerswisselaar (klaverblad) negeert kan natuurlijk worden aangehouden. Niet door een motoragent, maar door een ‘zwaantje’.
Al zorgt de verkeerspoëzie er helaas niet voor dat de dagelijkse ergernis wordt weggenomen. Nog altijd immers is de doorsnee Belgische straatweg levensgevaarlijk en slecht onderhouden. Met vaak zeer verwarrende of simpelweg ontbrekende verkeersborden. Rijdend door België waan je je dus niet direct in een goed beschermde ‘Heilige Koe’.
Al moet gezegd dat onze zuiderburen een alternatieve godvruchtige manier hebben om het zelfvertrouwen op de weg toch te vergroten. Gewoon even aankloppen bij de achterdeur van de basiliek in Scherpenheuvel-Zichem, waar meneer pastoor sinds jaar en dag op verzoek auto’s wijdt.
,,Heer, bescherm deze wagen tegen alle ongeluk en moge alle inzittenden geluk ondervinden op hun reis. Moge de chauffeur altijd oplettend wezen en moge hun reis voorspoedig zijn. In de naam van de Heilige Maria. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, Amen”, klinkt het voordat wijwater en kwast hun werk doen. Kun je bij een nieuwe tweedehands direct testen of de ruitenwissers het wel doen.

Kleinburgerlijke minister

2008-11-06T00:24:00.001+01:00

Vlaams Belangers omschrijft hij het liefst als ‘mestkevers’ en Jan-Peter Balkenende is ‘kleinburgerlijk en zonder een spoortje charisma’. Deze week moet de norsige Belgische minister Karel de Gucht echter vechten voor zijn eigen imago, nu hij onder vuur ligt over handel met voorkennis in aandelen Fortis.
De bewindsman van Buitenlandse Zaken heeft toegegeven dat zijn vrouw – een bekend juriste - op de dag dat Fortis werd ontmanteld nog snel tweeduizend stukken verkocht, die daarna 80% in waarde daalden.
Een dubieuze transactie die mogelijk plaatsvond op basis van informatie die alleen De Gucht had. Een affaire die niet alleen de minister in verlegenheid brengt, maar vooral zijn liberale achterban pijnigt. Hardwerkende Vlamingen met een verschrompelt pakketje Fortis.
De aantijging is alweer een harde klap voor de VLD van ex-premier Verhofstadt, nu diens andere protégé Patrick Dewael (Binnenlandse Zaken) al weken onder vuur ligt over corruptie bij de politie. Ook het economisch wanbeleid van het zwalkende Belgische kabinet straalt zeer negatief op de doorgaans solide liberalen uit.
De Gucht, berucht om het beledigen van collega’s, ontkent in alle toonaarden en zegt dat hij niet met zijn vrouw over Fortis heeft gesproken. Maar de roep om zijn aftreden groeit.
De Belg is dan ook niet in zijn eerste leugen gestikt. Drie jaar terug maakte hij de journalist die zijn schoffering van Balkenende neerpende publiekelijk voor fantast uit. Helaas was hij vergeten dat de uitspraak op band stond.
Ronald Veerman

Het soepele pact

2008-11-04T00:41:00.000+01:00

Vijf jaar geleden gingen Nederland en Duitsland nog net niet op de vuist over het tot drie procent opgelopen Duitse financieringstekort, maar nu de kredietcrisis keihard toeslaat en de begrotingen van veel EU-landen opnieuw diep in het rood schiet blijft het opvallend rustig. Eurolanden als Frankrijk, Ierland, Portugal en Spanje gokken immers op een soepele behandeling van het drie jaar geleden flink afgezwakte Stabiliteitspact.
Dat veel lidstaten de toen tevens gemaakte afspraak - om in goede tijden meer aan schuldaflossing te doen – in de wind hebben geslagen blijkt overduidelijk uit de gisteren door de Europese Commissie bekendgemaakte budgettaire prognoses.
Net nadat dit voorjaar het laatste euroland op de golven van de hoogconjunctuur van het strafbankje wist af te komen staan de lidstaten bij de eerste tegenwind alweer in de rij om een procedure van Brussel aan de broek te krijgen.
Spanje, Portugal en Frankrijk zien hun tekorten tot boven 3% stijgen. Al is dat nog niets vergeleken met de dramatische ontwikkeling in Ierland, dat in 2010 tegen een roodstand van liefst 7,2% aankijkt. Ook de Britten, hoewel geen euroland, koersen naar een tekort van liefst 6,5%.
Daarmee wordt pijnlijk duidelijk dat er helemaal niets terecht komt van de twee jaar geleden in Berlijn zo mooi opgetuigde Europese afspraak om rond 2010 alle eurobegrotingen in evenwicht of overschot te brengen. Een vooral door Nederland en Duitsland gestimuleerd streven en ingegeven door het feit dat beiden wel jarenlang hard hebben gewerkt om hun overheidsfinanciën op orde te brengen.
Onze oosterburen zien daardoor ondanks de economische tegenwind slechts een kleine min op de overheidsbalans ontstaan, terwijl Wouter Bos (Financiën) zelfs nog een plusje kan tonen.
Maar de kans dat de anderen het been snel bijtrekken is klein, nu de regels van het stabiliteitspact hen erg veel flexibiliteit geven. Met gemak kan immers een beroep worden gedaan op het nieuwe criterium ‘uitzonderlijke omstandigheden’, dat sinds 2005 toestaat dat een buitensporig tekort een jaar langer aanhoudt. Een termijn die bovendien bij blijvende tegenspoed nog eens kan worden verlengd.
Iets waar op zich iets voor te zeggen is, omdat gedwongen bezuinigingen en lastenverzwaringen een krimpende economie doorgaans extra pijn doen. Al zullen Nederland en Duitsland het als beste jongens van de klas met gemengde gevoelens aanschouwen en de brekebenen het liefst alsnog aansporen tot stevige structurele hervormingen.
Bovendien dreigt het gevaar dat de Franse president en huidig EU-voorzitter Sarkozy de huidige malaise aangrijpt om de budgettaire teugels in zijn land opnieuw te laten vieren. Zeker nu hij al jaren een kruistocht voert tegen het in zijn ogen Brusselse en Frankfurtse cijferfetisjisme, dat hem verbied de Franse economie fiscale impulsen te geven.
Al zijn daarbij toch ook al meer jaloerse ogen op Duitsland – en in mindere mate - Nederland gericht. Twee landen die de budgettaire ruimte hebben om hun - en Europa’s - economie met lastenverlagingen en extra overheidsuitgaven aan te jagen, maar dit tot ergernis van de pactbrekers toch niet doen. De jaren zeventig hebben immers geleerd dat dit op termijn averechts werkt.

Belgen willen naar Kongo

2008-11-03T00:25:00.003+01:00

In België is een stevige discussie ontstaan over plannen van premier Leterme om vijftien jaar na de tragedie in Rwanda toch weer soldaten te sturen naar het door geweld geteisterde Oost-Kongo. Daarmee zouden onze zuiderburen immers breken met de in 1997 gemaakte afspraak het leger nooit meer naar een voormalige kolonie te sturen.
Het Belgische kabinet heeft deze week echter het principebesluit genomen een stevige bijdrage aan een EU-vredesmissie te leveren, indien deze door de Europese Unie op poten wordt gezet.
Het zenden van troepen naar het vroegere Belgisch Kongo ligt uiterst gevoelig, nadat in 1994 tien Belgische VN-commando’s in Rwanda op beestachtige wijze werden vermoord en door Hutu-rebellen gelyncht. De gruweldaad leidde tot een nationaal trauma, die in een aantal opzichten verwant is met de sporen die Srebrenica in Nederland achterliet.
Vooral omdat België, dat destijds de ruggengraat van de slecht bewapende VN-vredesmacht vormde, na de moord op de para’s haar troepen van de ene op de andere dag uit het verscheurde land terugtrok. De stap vormde mede de aanleiding voor de onbeschrijfelijke genocide die daarop uitbrak en waarbij radicale Tutsi’s in honderd dagen zo’n 800.000 Hutu’s met kapmessen afslachtten.
In 1997 oordeelde een zware Belgische onderzoekscommissie dat het land geen troepen meer zou zenden naar voormalige kolonies. Daarbij werd ook gewezen naar een ongeschreven VN-wet, die dit ex-koloniale machten afraadt.
Leterme breekt echter met deze door zijn voorganger Verhofstadt overgenomen doctrine. Hij vindt dat België niet serieus wordt genomen wanneer het op ingrijpen aandringt maar zelf afzijdig blijft.
,,Als we overtuigd zijn dat er Europese militaire actie moet komen kunnen we niet zeggen dat we zelf niet meedoen”, aldus minister De Gucht (Buitenlandse Zaken), die dit weekend eerst nog naar de regio reist in een poging de gemoederen te bedaren. Daarbij wil De Gucht de Rwandese president Kagame er van overtuigen zijn invloed aan te wenden om de voor een humanitaire ramp zorgende rebellenleider Nkunda (foto) een halt toe te roepen.

Facebook ontmaskert Vlaams Belang

2008-10-31T00:33:00.000+01:00

Het in België al geruime tijd in problemen verkerende Vlaams Belang is opnieuw in opspraak gekomen, nu blijkt dat een aantal prominente partijleden vriendschappelijke banden onderhoudt met skinheads en nazistische organisaties als Blood & Honour.
De naar buiten toe steevast ontkende link tussen de extreemrechtse organisaties werd deze week pijnlijk blootgelegd via de vele relaties die partijleden onderhouden via de populaire netwerksite Facebook.
Zo bleek een aantal prominente VB-ers via het internet officieel ‘bevriend’ met B&H-voorman Wim Biront, terwijl ook een aantal neo-nazisten op hun eigen webpagina’s pronken met VB-partijleden.
De pijnlijke onthulling noopte Vlaams Belang-voorman Filip Dewinter ertoe via een strenge interne oekaze te eisen dat alle banden direct verbroken worden, maar een aantal VB-ers voelt daar weinig voor.
De kwestie is een nieuwe tegenslag voor de al een ruim jaar in verwarring zijnde partij, die dolgraag wil opschuiven naar een ‘nette’ rechtse volkspartij maar er tot dusver niet in slaagt haar extreemrechtse imago af te schudden.
Terwijl twee jaar geleden nog een op de vijf Vlamingen op de partij van Dewinter stemde lopen de kiezers bovendien massaal weg. Vooral nu het allochtonenvraagstuk wordt ondergesneeuwd door de roep om meer Vlaamse zelfstandigheid wijken veel nationalistische Vlamingen uit. Met name rechtse populist Dedecker ziet zijn aanhang daarbij enorm groeien.

Eddy Merckx stopt met fietsen

2008-10-28T00:36:00.001+01:00

Wielerlegende Eddy Merckx hangt de racefiets definitief in de wilgen. Nadat de vijfvoudig tourwinnaar dertig jaar terug al zijn sportieve carrière staakte heeft de Belg nu ook besloten zijn fietsenfabriek te verkopen aan de oprichters van schoenenketen Brantano.
Merckx reageerde gisteren opgelucht op de verkoop van zijn gelijknamige familiebedrijf, dat hij na terugtrekking uit de wedstrijdsport had opgericht.,,Mijn zoon wilde het niet overnemen, het was dus stoppen of verkopen”, aldus de ex-vedette, die een meerderheidsbelang aan Brantano-holding Sobradis afstoot.
De kwalitatief zeer hoogstaande Merckx- racefietsen zijn al jaren een begrip onder echte wielerfans. De nieuwe eigenaren zijn echter niet van plan de exclusieve rijwielfabriek á la Brantano om te bouwen tot een goedkoop massaprodukt.,,We zouden wel gek zijn. De naam ‘Merckx’ staat als een huis en staat voor zeer hoge kwaliteit”.
De 63-jarige wielerheld blijft wel betrokken bij de fietsenfabriek, maar gaat het naar eigen zeggen nu rustiger aandoen. ,,Het belangrijkste is dat mijn fietsen Belgisch blijven.”

Waar is Brussel ?

2008-10-23T09:55:00.001+02:00

Het was afgelopen week een koddig gezicht. President Bush en zijn Franse collega Sarkozy in een golfkarretje scheurend over Camp David, met ruggelings op de achterplecht EU-commissievoorzitter Barroso. Terwijl het duo druk keuvelend de kredietcrisis besprak, moest de Portugees oppassen niet uit het wagentje te hobbelen.
Hoe grappig ook, het beeld is tekenend voor de ontluisterende wijze waarop ‘Brussel’ buitenspel staat en achter de feiten aanloopt. Het 27-koppige dagelijks bestuur van de Europese Unie speelt geen enkele rol bij de noodaanpak en wordt eerder nog als stoorzender – staatssteunregels en stabiliteitspact – gezien.
Commissie en Europees Parlement kijken toe van de zijlijn en indien nodig zullen zelfs EU-wetten er – tijdelijk - aan geloven. EU-adepten droomden altijd dat bij een grote crisis of noodsituatie de instituten van de unie het initiatief zouden nemen. Een voortrekkersrol die vervolgens uitmond in een verdere versterking van de Brusselse instellingen.
Maar niets is minder waar. Deze maand is het intergouvernementalisme wat de klok slaat. Nadat lidstaten eerst de eigen binnenlandse boontjes dopten, werden daarna in Berlijn, Londen en Parijs de knopen doorgehakt. Noodfondsen, banken met miljarden gered en spaargaranties eenzijdig verhoogd. Het neoliberale Brussel, dat jaren de vrije markt predikte, staat erbij en kijkt er naar. Natuurlijk, Neelie Kroes kan zaken verbieden, maar ze moest eens durven.
Ondertussen ruiken voorstanders van meer overheidsinmenging en protectionisme hun kans. Met de onvermoeibaare Sarkozy voorop. Hij wil minder gezeur uit Brussel en van de Europese Centrale Bank.
De Commissie daarmee terugbrengend tot een rapporten en plannetjes producerend apparaat. Dat weliswaar initiatieven kan aandragen, maar waar de lidstaten onderling de besluiten bedisselen. Gedurfde plannen voor een blue card voor migranten, de splitsing van energiebedrijven, de dienstenrichtlijn en een fors hogere EU-begroting werden zo recent al tot stof vermalen. Wellicht straks ook het klimaatplan.
Maar Barroso blijft minzaam lachen en verklaringen rondsturen over crisisbesluiten die ‘ik en de andere wereldleiders’ hebben genomen. Opportunistisch wisselt hij het geweer maar weer eens van schouder. Twee jaar terug dook plots uit het niets het klimaat op en nu heeft de Portugees de mond vol over extra regels en meer Europees toezicht.
Terwijl nu hardop wordt afgevraagd of deze unie eigenlijk nog wel een Verdrag van Lissabon nodig heeft droomt Barroso van een tweede termijn. Die hij volgend jaar wel zal krijgen. Zolang regeringsleiders hem, wanneer nodig, onder de voet kunnen lopen mag hij rustig blijven zitten.

Koekjes van eigen deeg

2008-10-20T19:50:00.000+02:00

Belgen zijn en blijven Bourgondiërs. Voor onze boerenkool met worst halen ze hun neus op en een bord dampende erwtensoep vinden ze maar vieze zooi. Toch gaat een Vlaamse koekjesbakker proberen onze zuiderburen alsnog aan de oer-Hollandse ontbijtkoek te krijgen. ,,Zo sappig en mals als bij jullie maakt niemand ze. Hier moet de Belg toch voor vallen”.
Directeur Matthieu Boone van Lotus Bakeries neemt een stevige hap van een dikke plak Peijnenburg, de legendarische Nederlandse koekfabrikant die onlangs door de Belgen werd overgenomen.
,,Lekkerder bestaat niet. Het kleine assortiment ‘peperkoeken’ dat nu in België wordt verkocht valt er bij in het niet. Veel te taai”, smult Boone, die er van overtuigd is dat hij goud in handen heeft.
Een gemiddelde Nederlander eet op dit moment immers dik twee kilo ontbijtkoek per jaar, maar in België is dat nog geen vijfde. ,,Bij jullie is ‘ontbijtkoek’ echt al generaties een begrip. Niet alleen omdat het lekker is, maar ook omdat het een gezond imago heeft. Vooral door dat laatste nemen de verkopen recent weer enorm toe.”
Sinds kort ligt er daarom ook in de Belgische supermarkten een Lotus-variant van de beroemde Peijnenburg-koek. De eerste signalen zijn volgens Boone zeer positief. ,,Het lijkt echt aan te slaan”.
Toch zal een Nederlander gek opkijken wanneer hij er een hap van neemt. ,,Nee, het is inderdaad niet de koek die jullie kennen”, verduidelijkt de directeur. We hebben namelijk, behalve een vleugje kaneel, alle kruiden er uit gehaald. Daar houden Belgen niet van. Maar deze variant vinden ze heerlijk.”
Door die reden is volgens Boone ook de vreemde situatie ontstaan waardoor in Nederland ‘speculaas’ wordt verkocht en in België ‘speculoos’. ,,Niet alleen is speculoos een bewust gekozen term die in het Vlaams én het Frans kan worden uitgesproken. Daarnaast bevatten de koekjes in plaats van een hele rits kruiden, die de Belg niet lekker vindt, louter gecarameliseerde suiker.”
Iets dat binnenkort wellicht ook in Nederland een begrip is. Want behalve onze zuiderbuur die aan de ontbijtkoek moet kan ook de Nederlandse consument binnenkort op een koekje van eigen Belgische deeg rekenen. De speculoos komt namelijk naar het noorden.
,,Maar dan wel in de vorm van een zoete smeerbare pasta”, aldus Boone, die trots een ferme pot smeuïge speculoospasta ophoudt. ,,Vanaf deze week liggen ze in de Nederlandse supermarkten. We hopen echt op een stormloop”
Aanleiding is het megasucces dat de nieuwe vinding dit jaar bij onze zuiderburen veroorzaakte. Vooral nadat de pasta gelauwerd werd in een door Bart Peeters gepresenteerde tv-wedstrijd voor productontwerpers.
Honderdduizenden Belgen zweren er inmiddels bij en hebben de geliefde pot met chocopasta aan de kant geschoven. ,,Het is echt een rage. De potten zijn niet aan te slepen”, stelt de Lotus-directeur, die dan ook overtuigd is van een succesverhaal in Nederland.
De Ruijter, Calvé en de Betuwe mogen hun borst dan ook natmaken met de nieuwe concurrent voor hun hagelslag, pindakaas en jam. ,,Jullie zijn de echte ‘zoete’ ontbijters. We hopen op een broodbelegrevolutie.”